23-10-07

Quand l’Alaska était russe

Bron/ Source : http://euro-synergies.hautetfort.com

Synergies Européennes – Bruxelles / Vienne – octobre 2007

Erich KÖRNER-LAKATOS :

L’Alaska fut la seule colonie russe d’outre-mer mais elle était peu rentable et difficile à administrer

« Les Russes arrivent ! ». Au milieu des années 60 du 20ième siècle, un film, qui passait dans les salles américaines, portait ce titre et évoquait la visite fatidique d’un sous-marin russe dans une petite crique de la côte des Etats-Unis. Le film, bien qu’il ait été avant toute chose une comédie, révélait que dans le subconscient de beaucoup d’Américains, il y avait, à l’époque, la peur d’une attaque soviétique.

Si le producteur de cette comédie avait eu davantage de culture historique, il aurait dû titrer : « Les Russes reviennent ! ». Bon nombre de nos contemporains s’étonnent quand ils lisent que les Russes, au 19ième siècle, ont disposé pendant longtemps d’une base sur la côte californienne, à laquelle ils ont donné un nom qui rappelle clairement leur présence d’antan, là-bas. Ce fortin se trouve à quelque 80 km au nord de San Francisco, sur l’estuaire de Russian River, une rivière qui se jette dans le Pacifique. Le nom de ce fortin est Fort Ross, diminutif ultérieur de Fort Rossiya, soit « Fort Russie ». Aujourd’hui, cette petite place forte est un site magnifiquement entretenu par l’Etat de Californie. La maison du commandant de la place, avec ses deux étages, contient six pièces d’habitation et une cuisine qui ont toutes été conservées en leur état original. Une palissade faite de troncs hauts de quatre mètres protégeait les habitants de leurs ennemis car, en 1812, quand il fut décidé de construire la place pour ravitailler les colons russes de l’Alaska, les indigènes amérindiens n’appréciaient guère l’arrivée de ces étrangers. Plusieurs combats ont eu lieu entre les chasseurs de peau sibériens et les Amérindiens du lieu, guerriers quasi nus et rapides à la course. Les Russes étaient désavantagés, à cause de la chaleur, de même que leurs auxiliaires originaires des Iles Aléoutiennes.

L’expédition de Vitus Bering

Dans la métropole de l’Empire des Tsars, Pierre le Grand se demandait s’il était possible de naviguer vers l’Est en longeant la côte arctique de la Sibérie puis de mettre le cap vers le sud pour cingler vers la Chine et le Japon et aussi s’il existait un pont terrestre entre l’Asie et l’Amérique. Pour être éclairé, le Tsar mande l’explorateur danois Vitus Bering et lui confie la mission de vérifier sur place. En janvier 1725, deux jours avant la mort de ce grand empereur russe, l’expédition s’ébranle : elle compte vingt-cinq traîneaux. Devant elle : l’immensité territoriale de la Sibérie et, au bout de celle-ci, la presqu’île du Kamtchatka. Le chemin semble interminable mais Dame Fortune est clémente et généreuse pour l’expédition russo-danoise. A la fin de son expédition, Bering arrive à la pointe orientale extrême du continent asiatique, au cap qu’on appellera par la suite « Cap Dejnev », de même qu’au détroit qui porte aujourd’hui son nom et qui n’est large que de 85 km. Les indigènes parlent d’un très grand pays au-delà de cette petite étendue marine, à l’Est.

Après les expéditions de Bering, les Russes partent à tâtons à la découverte en suivant le chapelet des Iles Aléoutiennes et déboulent finalement en Alaska. Dans les îles, ils trouvent des loutres de mer, très appréciées pour leur fourrure. Des marchands s’intéressent désormais à ces expéditions. Le 3 août 1784, un certain Grigori Ivanovitch Chelikov fonde le premier véritable établissement russe d’Alaska, le hameau de Tri Svetoi (= « Trois-Saints »). Face aux Amérindiens de l’ethnie Tlinkit, agressifs et fort pugnaces, les Russes finissent par s’imposer en avançant cinq canons. Ce fut un massacre qui laissa cinq cents morts sur le terrain mais la résistance des indigènes cessa.

Le commerce des peaux étant très lucratif, les colons arrivent plus nombreux : une demie douzaine de villages russes se construisent en Alaska. En 1799, l’Etat russe devient partenaire de la colonisation et impose une société monopolistique qui commercialisera les précieuses peaux. Elle s’appelle la « Compagnie Russo-Américaine » ; quelques membres de la famille impériale en sont actionnaires. Le centre de la colonie est alors Novo-Arkhangelsk, que l’on débaptisera plus tard en Sitka.

Inquiétudes espagnoles

La présence des sujets du Tsar inquiétait une autre puissance mondiale de l’époque : en effet, l’Espagne revendiquait toute la côte ouest des Amériques. Un livre intitulé « Les Moscovites en Californie » avait alarmé les Espagnols, qui décidèrent de doter la Californie de bases, qu’ils appelaient « presidios » et dont le plus avancé vers le Nord se situait entre Los Angeles et San Francisco. A cette présence militaire s’ajoutaient les missions de l’Ordre des Franciscains, successeurs des Jésuites qui avaient été expulsés d’Espagne.

Mais les craintes espagnoles s’avèrent sans objet car les Russes ne revendiquaient que les régions jusqu’au 55ième degré de latitude, soit une région se trouvant à quelque 2000 km au nord de San Diego. Une seule fois seulement, en 1774, un noble espagnol, Juan Perez, à bord du voilier San Antonio, s’aventura jusqu’à ces zones fort inhospitalières. Le brouillard permanent et les pluies interminables ont dégoûtés ces Européens du Sud, qui sont repartis sans l’intention de revenir un jour.

Les Britanniques, plus habitués aux climats ingrats, se montrèrent plus entreprenants. Ils observaient avec envie ce commerce des peaux en pleine expansion. Ils décidèrent de lancer une expédition sous le commandement de James Cook en direction de l’Alaska. Cook passa le Détroit de Bering et ne fit demi tour qu’une fois arrivé en lisière de la banquise. Sur le chemin du retour, il noua des contacts amicaux avec les Russes, mais sans perdre le nord, les marins anglais s’emparent, au nom de leur Roi, de l’Ile de Vancouver, à proximité de la ville contemporaine de Seattle. Madrid tente de se défendre, en vain, contre cette annexion britannique sur la côte du Pacifique, mais rien n’y fit.

A partir de 1794, l’Amérique russe a donc un nouveau voisin, redoutable, sur ses confins méridionaux. A l’Est de l’Alaska se trouve l’immense Rupertsland, qu’exploite la Compagnie de la Baie d’Hudson fondée en 1670 en jouissant de pleins droits de souveraineté. Les Anglais ne s’embarrassent pas de scrupules et excitent les Amérindiens locaux contre les Russes. Mais ceux-ci s’accrochent et parviennent à conserver leurs colonies, qui se lancent dans un commerce intense avec le Royaume des Iles Hawaï grâce aux initiatives d’excellents gouverneurs.

Du gouverneur Wrangel au Général Wrangel

L’un de ces gouverneurs était issu d’une très ancienne famille allemande des Pays Baltes : le Baron Ferdinand Petrovitch Wrangel, qui dirigera l’Alaska pendant cinq ans à partir de 1830. Après cela, il deviendra le Ministre de la Marine du Tsar. Jusqu’à la fin de la monarchie russe, cette famille allemande des Pays Baltes conservera ses attaches à la dynastie régnant à Saint-Petersbourg : en effet, en novembre 1920, à la fin de la guerre civile russe, les restes de l’Armée Blanche, battus, quittent la Crimée à bord de navires français qui mouillaient à Sébastopol. Le dernier commandant en chef de ces forces tsaristes fut le Général Peter Nicolaïevitch Wrangel (ndt : qui s’installera à Uccle, où sa famille a fait souche).

Au début de l’année 1864, le Prince Dimitri Maksoutov, descendant d’une famille tatare, devient le nouveau gouverneur de la colonie russe de l’Alaska. Ce noble, qui vient de convoler en justes noces, ne s’imagine pas que son avenir est bien sombre. Non seulement il sera le dernier gouverneur de l’Amérique russe, mais, vingt-cinq ans plus tard, il mourra seul et abandonné, totalement ruiné. Pourtant, au début de sa carrière de gouverneur, Maksoutov pouvait être satisfait de la situation qui régnait en Amérique russe. Certes, le poste de ravitaillement de Fort Ross en Californie avait dû être cédé en 1841, pour 30.000 dollars américains ; l’acheteur était une personnalité privée et farfelue. Le commerce des peaux périclite lentement. Les épidémies s’étaient succédée et avaient exigé leur lugubre lot de victimes, mais, malgré ces déboires, le nombre d’habitants de Novo-Arkhangelsk a augmenté jusqu’à atteindre les 2000 habitants. C’est la Compagnie de la Baie d’Hudson qui leur fournissait des vivres.

Mais il y a une chose que le Prince Maksoutov ignore : le Tsar Alexandre est sous l’influence de son frère puîné, Constantin, qui hait la Compagnie russo-américaine. Cette société monopolistique, prétendait le frère du Tsar, ne sert qu’à enrichir de manière éhontée ses actionnaires, tandis que le ministère des finances devait la soutenir en avançant des fonds considérables.

L’Alaska sera vendu, par la volonté du Prince Constantin

Le 16 décembre 1866, la décision tombe suite à une audience auprès du Tsar. En présence des ministres des affaires étrangères et des finances, du Prince Constantin et de l’Ambassadeur russe Edouard von Stöckl, en poste à Washington, l’autocrate de toutes les Russies accepte que la colonie soit vendue aux Etats-Unis. L’ambassadeur devra, pour conclure ce marché, réclamer aux Américains la somme de cinq millions de dollars américains (ce qui équivaut à quelque 70 millions d’euro actuels).

Edouard von Stöckl se rend immédiatement à Washington, distribue des pots-de-vin, joue un véritable jeu de poker, sans état d’âme, et parvient à obtenir 7,2 millions de dollars pour le trésor russe. A la fin du mois de mars de l’année suivante, le traité de cession de l’Alaska est signé. Au gouverneur, le Prince Maksoutov, échoit le triste devoir d’annoncer la nouvelle à la population de Novo-Arkhangelsk, rassemblée sur la place publique. Ces Russes d’Amérique ne pouvaient le croire, étaient atterrés. Ils se regroupèrent immédiatement dans l’église orthodoxe pour baiser les icônes et invoquer les saints. En vain. Lorsque la colonie est officiellement cédée aux nouvelles autorités américaines, pas un Russe n’est présent à la cérémonie. Sur place, il n’y a plus que des marchands de peaux américains qui espèrent de plantureux profits. Le 6 octobre 1867, à trois heures et demie de l’après-midi, la bannière étoilée flotte sur Novo-Arkhangelsk, que les Américains débaptisent aussitôt pour lui donner le nom de Sitka, aujourd’hui Saint Michael sur l’Ile Baranov.

Les nouveaux maîtres des lieux apportent une nouveauté supplémentaire : le calendrier grégorien, ce qui fait que ce 6 octobre devient le 18. Les sujets du Tsar sont désormais des étrangers indésirables, qui devaient donner logis aux soldats américains. Dégoûtés, ils plient bagage et quittent l’Alaska pour la Russie.

Erich KÖRNER-LAKATOS

(article tiré de l’hebdomadaire viennois « Zur Zeit », n°39/2007).

Source : Peter LITTKE, « Vom Zarenadler zum Sternenbanner », Essen, 2003.

03:03 Gepost door gepost door Kris Roman in Geopolitica français | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Russia saves the world again

Alexander Radugin, english.Pravda.ru

Leaders of the countries of the former Soviet Union seem to be motivated by their “infantile resentments” when criticizing Russia these days. Compared to the conditions of today’s “windward sailing,” those countries felt much more secure under the auspices of the Soviet Union. Criticisms coming from the West are mostly based on the longstanding tradition of confrontation coupled with the fears of “competition,” which was put in motion by the West itself.

However, the common sense prevails in the end. Sensible actors in both the neighboring countries and overseas tend to see Russia as a reliable partner worth doing business with.

Russia is well-known for its vast natural resources. However, Russia does not resort to robbery in broad daylight nor it is inclined to pinch pennies. Last year’s pricing disputes over gas supplies caused quite a commotion in the relations between Russia and Ukraine, and Russia and Belarus. A more peaceful approach is used nowadays when it comes to resolving energy rows.

According to Alexander Surikov, a Russian ambassador to Belarus, a final price of Russian gas supplies to Belarus will be set as early as this December. Russia will be charging Belarus about $125 per one thousand cubic meters of natural gas. Russia is currently charging the EU countries $236 per one thousand cubic meters of natural gas. Gas prices for Ukraine, which has recently decided to repay its $2 billion debt for Russian gas supplies, are likely to be in the neighborhood of $150.

In 2007, both Ukraine and Belarus received natural gas from Russia at even more reduced prices i.e. $130 and $100 per one thousand cubic meters. However, Russia has to raise the price of its gas exports following an increase in price of Turkmen gas supplies for Russia. Other trends of the world market contributed to the situation. On the other hand, Russia does not aim to put too much strain on its customers by hiking the price. The price is being increased at a very slow pace. Russia has always shown respect for other countries of the former Soviet Union. No doubt about it, Russia will treat its neighbors in a similar fashion following the rise of global wheat prices. The world market trend has apparently affected Belarus too. Several days ago the Belarusian Ministry of Trade suggested that the government cut the export of butter and cheese following disruptions in the supply of dairy products to the domestic market.

Despite the fact that Belarusian cheese and butter imports account for 13-15 percent of all cheese and butter imported by Russia, experts say the measures will have a limited effect on the Russian domestic market since Belarus is not the sole exporter of dairy products to Russia. Besides, the importance of Belarusian supplies decreased following lower import duties imposed by the Russian government on foreign dairy products.It is quite obvious that rising global wheat prices have had an impact on Belarus. Belarusian President Alexander Lukashenko requested Russia for $1.5 billion in stabilization loan once again. President Lukashenko attempted to secure a loan in May without paying back a $456 million debt for Russian gas supplies. Subsequently, Belarus repaid its debt to Russia, which refused to loan money anyway. Now the situation is slightly different. According to Alexander Surikov, a Russian ambassador to Belarus, the country is now entitled to receive a $1.5 billion stabilization loan from Russia because “Belarus has a budget deficit” now that its budget has been recently reviewed.

Moscow has repeatedly offered Minsk to take a stabilization loan to the amount of $1.5-2 billion on a 5-year redemption schedule at 8.5 percent interest.

Russian Minister of Economic Development and Trade German Gref confirmed February that Russia could consider the issue of a stabilization loan for Belarus.

Now the outcome largely depends on Lukashenko’s attitude toward Russia, which could lend money provided that a borrower is Russia’s friend. Although Russia can feel the pressure of the global wheat prices, the overall status of the Russian economy has not deteriorated in terms of the world economy. Although the price of dairy products rose in the Russian Federation, the world oil prices continued to rise too, reaching a new all-time high last week. U.S. light sweet crude rose 2.9 percent to $86 per barrel at NYMEX on Tuesday as traders awaited a military operation to be launched by the Turks against the Kurds in Iraq, the world’s No 3 in terms of proven oil reserves.

The world oil prices are on the rice – a trend that helps the Russian economy grow at a higher rate. Earlier this month Russian Finance Minister Alexei Kudrin predicted the country’s annual GDP growth at 7.3 percent plus a 20 percent increase in investments. “The economy’s dynamics exceed the most daring plans,” Kudrin said. However, the forecast was updated last Tuesday. According to the IMF report “The Global Economic Review,” the GDP rate in Russia should reach 7.8 percent in 2008.

Even the United States, which is traditionally considered “Russia’s worst friend”, has decided to “step up a dialogue with the Russian Federation on the key energy issues” within the framework of the G8 agreements. Director of Russian Affairs of U.S. Department of State Mary Warlick sounded quite enthusiastic while speaking about the Russian economy on Wednesday last week. “Russia’s trillion-dollar economy is now the world’s ninth largest economy in terms of value, and inward investment in the Russian economy has exceeded $67 billion over the first half of 2007 – it’s a lot more than the total amount of foreign capital inflow in the first ten years following the collapse of the Soviet Union,” said Mary Warlick. “Russia has more than $400 billion in foreign reserves, that’s the world’s third richest country in terms of foreign reserves,” added Mary Warlick.

“Who could foresee this kind of development mere five or six years ago?” said the director of Russian affairs. Warlick also said that “our economic relations are quickly turning into a street with real two-way traffic.” There is logic in the statement since “such U.S. leading companies as Boeing, Conoco-Philips, Exxon Mobil, International Paper, Alcoa, Ford, General Motors” and others “are quickly extending their presence on the Russian market.” Warlick also mentioned “good progress” made in the talks on Russia’s ascension to the WTO.

By and large, our nearby and faraway partners are hopeful about doing business with Russia as the complex crisis of the world economic system unfurls. At times a monkey wrench is thrown in the works (Lukashenko recently imposed restrictions on the export of foreign-made cars, and U.S. Congress resumed looking into some issues related to the Yukos case, for reasons unknown).

It appears that Russia has managed to gather enough evidence to prove its competence as a significant economic power. The efforts of Russia’s current leadership should not be underestimated. Quoting Mary Warlick from Washington would be just to the point: “Who could foresee such a development mere five or six years ago?”kremlin

02:57 Gepost door gepost door Kris Roman in Geopolitica english | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

The Jihadization of the North Caucasus

Comment by Dmitry Shlapentokh

Special to Russia Profile

http://www.russiaprofile.org/page.php?pageid=International&articleid=a1192618008

The Movement of Radical Islam into Russia is a Warning to the World

The North Caucasus continues to be a problem for Russia, and, increasingly, for the broader global community. The recent violence and public protests in Ingushetia and Dagestan demonstrate that the problem has not disappeared, despite the efforts of the Russian authorities to convince both the Russian public and the global community that the war in Chechnya was over a long time ago and that the entire North Caucasus, together with the rest of the country, enjoys stability and security. To casual observers, those currently engaging in violence in the North Caucasus are not very different from those who started the war in Chechnya, but gradually common criminals and nationalists are being replaced by jihadists.

In the late 1980s and early 1990s, a weak central government led to an increase in violent crime all over the country, but in certain regions of the Caucasus the growth of violence was especially strong. And eventually this violence evolved into a nationalist struggle against Moscow. At that time, the members of the Chechen resistance dreamed of creating an independent state fully incorporated in the global order. But already by the end of the first Chechen War, and especially after 2004, the motivation for violence began to shift away from establishing an independent Chechnya toward global jihadism. The reasons for this transition are, of course, manifold, but Moscow’s policy of supporting the Kadyrov clan—first the father and then the son—has played the most important role. Ramzan Kadyrov had become practically an independent ruler with only the slightest connection to Moscow. This “independent” Chechnya, at least in its political actuality, created an expectation for the other peoples of the North Caucasus to expect a complete separation from Moscow. This society is mainly one of brazen corruption, state-sponsored violence and, consequently, complete misery for the majority of Chechens, but these abuses are at least orchestrated by Chechens. This situation has allowed for the creation of a safe harbor for the global jihadist movement, which has increased its hold over a growing number of North Caucasian resistance fighters.

It would be wrong to assume that plain criminality and nationalistic-inspired resistance will completely disappear, but the influence of global jihadists is expanding. A clear sign of this growing influence could be seen a few years ago in correspondence between Movladi Udugov, the chief ideologist of the Chechen resistance, and Akhmed Zakayev, who played the role of Chechen foreign minister in exile. Udugov stated that he hardly saw the building of the Chechen state as a legitimate goal for the resistance. He pointed out that, in this respect, the Chechen state would not be much different from the Russian state in its oppressiveness. Udugov also proclaimed that he did not understand why he should feel any attachment to Chechens just because he is Chechen: it is not this tie that should unify the North Caucasian people. For some similar thinking individuals, the Taliban became the model to follow.

A basis for global cooperation

Despite the increasing tension between the United States, Russia and Iran, as well as the general distrust between the United States and many moderate Islamic regimes, there is still common ground for cooperation––they are all enemies of radical jihadists. The views of radical jihadists from the Russian North Caucasus provide a good window into the mind of a much broader constituency.

The North Caucasus resistance has become increasingly radical since the beginning of the Second Chechen War in 1999. For the jihadists who oppose Chechen nationalists, the Taliban has become the example. But as the radicalization of the North Caucasian resistance increases, even the Taliban, which according to some radical jihadists is possibly the only government that followed the dicta of the Koran, started to lose its luster.

A contributor to one Internet site appeals to the authority of Sheikh Al Islam Ibn Taymia, who, together with Qutb, is one of the most quoted authorities for present-day Islamists. The contributor argued that the Taliban has become tainted by compromise with the non-Islamic world and has tried to create a peculiar, but still democratic, state. This was a crucial mistake. To start with, democracy is an outmoded political system; even leaders who are not inspired by Islam understand this. Hitler abandoned democracy and made Germany a strong state. Chinese leaders have followed the same path, forsaking democracy and pitilessly crushing those who challenged the regime, which has made China strong despite much screaming from Western critics. Democracy is an unworkable institution by its very nature; furthermore, organized states of any type are not part of Islam. The Taliban forgot this. It attempted to play according to international rules. It wanted to be recognized by the international community and indeed was recognized by some states. The Taliban also tried to integrate themselves in the global order of the non-Islamic world, hobnobbing with regimes that, while claiming to be Muslim, were actually quite foreign to Islam, such as the Persian Gulf states.

All these blunders would have been avoided by those who follow the Islamic path. They would have rejected any political arrangement that does not stem directly from the Koran. The Koran implies that one-man rule rather than democracy should be the organizing principle of government. This principle should go along with resolute struggle against any regime that is a traitor to Islam despite external Muslim trappings. Such regimes are to be treated with the most decisive actions, for they are more dangerous than openly anti-Islamic regimes to the cause of Islam.

And the same holds for the Russian regime. Muslims who serve Russians and those such as Ramzan Kadyrov, Russia's viceroy in Chechnya who combines Islam and nationalism should be decimated without pity. The Internet sites make a special point of describing the gruesome death of such people. Other Muslims are warned not to help wounded pseudo-Muslims, at the risk of being subject to attack themselves.

This uncompromising extremist view, apparently shared by increasing numbers of Islamists underground, including the North Caucasian segment, is troubling. But it has a silver lining. The absolutist nature of the movement could well create a basis for cooperation for practically all members of the international community, regardless of the tensions among the major players.

Dmitry Shlapentokh is an associate professor of history at Indiana University, South Bend.

02:24 Gepost door gepost door Kris Roman in Geopolitica english | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-10-07

Antiraketschild zet politiek op scherp

De plannen voor een antiraketschild in Europa maken duidelijk hoe de politieke scheidslijnen lopen, stelt Willem Schneider.

Het voornemen van de Amerikanen om antiraketsystemen in Oost-Europa te plaatsen, laat nieuwe politieke scheidslijnen zien. De NAVO-landen vergaderen in juni voor het eerst over het omstreden antiraketsysteem voor Europa, om deze lijnen te verwijderen. Militair gezien is het systeem moeilijk te verdedigen.

De argumenten voor plaatsing zijn bekend. Het systeem is vooral bedoeld om ballistische raketten vanuit Iran en Noord-Korea te vernietigen. Maar niet alleen daarvoor. Het hoofd van het Amerikaanse bureau voor raketverdediging, luitenant-generaal Obering, gaf onlangs aan dat meer dan twintig landen de rakettechnologie in huis hebben. De Amerikanen lijken als antwoord een wereldwijd antiraketsysteem te willen plaatsen, van Polen tot Japan, met radars geplaatst in Groenland, Engeland en Tsjechië. Ze lijken hiermee (definitief) te hebben afgerekend met de gedachte van de Mutual Assured Destruction (MAD), wederzijdse verzekerde afschrikking. De MAD-gedachte hield in dat Rusland en Amerika de mogelijkheid van elkaars totale vernietiging openhielden. Daarom bouwden beide landen geen uitgebreid schild tegen raketten.

Gelet op de toename van het aantal kernwapenlanden lijkt Amerika te kiezen voor een andere koers: het wil dat de eerste tien raketsilo’s al in 2013 in Polen operationeel zijn. Obering wil ook een mobiele radar in Armenië, Azerbeidzjan of Georgië. Zo’n radarsysteem kan eerder langeafstandsraketten opsporen dan andere geplande systemen in Europa.

Vanuit de historische vrees omsingeld te worden, is het begrijpelijk dat de Russische minister van Buitenlandse Zaken, Sergej Lavrov, fel tegen de plannen is. Hij gelooft niet dat het antiraketsysteem tegen Iran is gericht, maar bedoeld is „om raketten te onderscheppen die afgevuurd worden vanaf Russisch grondgebied.” President Poetin zit op dezelfde lijn. Nieuw in deze benadering is dat Rusland strategische offensieve wapens inzet tegen louter defensieve systemen.

Toch weten Russische en Amerikaanse militairen dat deze systemen uiterst kwetsbaar zijn. De Amerikanen kunnen geen honderden kernkoppen op intercontinentale ballistische raketten met tien of meer raketsilo’s tegenhouden. Volgens het SORT-verdrag (Strategic Offensive Reductions Treaty) uit 2002 hebben de Russen (en de Amerikanen) tegen 2012 1700 tot 2200 strategische kernwapens. Voldoende om antiraketsystemen te elimineren. Ook luitenant-generaal Igor Khvorov, commandant van de Russische strategische luchtmacht, gaf aan dat de silo’s waarin deze raketten zijn opgeslagen, heel kwetsbaar zijn. Ze zijn een gemakkelijk doelwit voor kruisraketten, afgevuurd vanuit bijvoorbeeld de Tu-160 Blackjack.

Bij de bouw van raketsilo’s zullen de Amerikanen op langere termijn ook rekening houden met de Chinese nucleaire dreiging. Zoals aangegeven brengen de VS volgens het SORT-verdrag het arsenaal van 10.000 kernkoppen naar 1700 terug. China zal volgens deskundigen het aantal kernkoppen juist vermeerderen: van 80 naar circa 1800. Volgens deze specialisten komt deze toename door de MIRV’s (Multiple Independently Targeted Reentry Vehicle). Inzet van MIRV’s betekent dat per raket verschillende kernkoppen worden gelanceerd, die elk naar een apart doel worden gestuurd.

De Amerikaanse vermindering en de Chinese toename leiden tot een zeker nucleair evenwicht.

Een politieke scheidslijn vormt de ondeelbaarheid van de Europese veiligheid. Van Amerikaanse zijde wordt gezegd dat de VS bij de stationering zullen samenwerken met Europese NAVO-bondgenoten. Dit wil EU-voorzitter Duitsland ook: de minister van Defensie, Frans Jozef Jung, suggereert dat het Amerikaanse plan wordt geïntegreerd in de NAVO-studie. De NAVO is namelijk bezig met een studie naar een defensiesysteem om haar territorium beter te beschermen. Zo’n integratie betekent niet dat de NAVO meebeslist over het gebruik. De ballistische raketsystemen komen er wereldwijd in de eerste plaats voor de bescherming van Amerikaans grondgebied. Het antiraketsysteem in Oost-Europa is er niet om middellange- en korteafstandswapens te vernietigen. Een neveneffect is een betere verdediging van Midden- en Noord-Europa tegen langeafstandsraketten.

Hierdoor dreigt een tweedeling inzake de veiligheid van Europa. NAVO-secretaris-generaal De Hoop Scheffer vindt dat deze veiligheid ondeelbaar is. De vraag is hoe de zuidelijke NAVO-landen moeten worden beschermd. De secretaris-generaal is van mening dat de NAVO haar eigen ”theater defensieprogramma” moet gebruiken om deze landen te beschermen. Zo zou het gat opgevuld worden dat het Amerikaanse antiraketsysteem in Oost-Europa in de veiligheid van Europa slaat. Zuidoost-Europa kan beschermd worden door de Patriotraketten en de Aegisradar van het (toekomstige) kleinere NAVO-antiraketsysteem.

Een politiek meningsverschil dreigt ook tussen de NAVO en de EU te ontstaan. Volgens EU-buitenlandcoördinator Solana is het de vraag of de EU met raketten zal worden bedreigd. NAVO-secretaris-generaal De Hoop Scheffer meent dat er een „reële en groeiende raketdreiging voor Europa” bestaat.

Polen en Tsjechië bevinden zich in een spagaat. Daarom is het te begrijpen dat de Poolse en de Tsjechische ministers van Buitenlandse Zaken tijdens de recente EU-top aangaven dat hun regeringen nog steeds „denken over plaatsing”, en dat „er nog geen definitieve besluit is genomen.” Dit voorkomt voorlopig een nieuwe scheidslijn in het veiligheidsbeleid van de EU en de NAVO.

De auteur is politicoloog en onderzoeker. Hij was werkzaam bij de vaste Kamercommissies voor defensie en voor buitenlandse zaken.

23:07 Gepost door gepost door Kris Roman in Geopolitica nederlands | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-10-07

Russen op Spitsbergen

'MIR': met witte letters op de stenen rots achter het stadje Barentszburg op Spitsbergen worden de bezoekers verwelkomd. 'Vrede.' De schoorsteen van de krachtcentrale braakt zwarte wolken uit. Een enkele zwemmer waagt zich in het bruine water van het verroeste binnenbad. Even verderop herinnert Lenin op zijn sokkel aan de gloriedagen.

Ooit was deze plaats, gelegen in de Noordelijke IJszee ver weg van moedertje Rusland, de koude droom van veel Russische mijnwerkers. Hier werd geld verdiend, hier stond in de kantine de warme hap klaar en hier waren de voorzieningen piekfijn in orde. Tijdens de hoogtijdagen bevonden zich 2500 Russen op deze strategische buitenpost, nu nog maar 500.

Toch hangt er verandering in de lucht. De Russen zijn bezig hun activiteiten uit te breiden en weer vastere voet aan de grond te krijgen op deze laatste stop voor de Noordpool. Ze willen een eigen vliegveld bouwen en hebben plannen voor een visfabriek, zodat Russische trawlers niet meer naar het vasteland hoeven om te lossen.

En ze willen meer mijnbouw. Nu haalt het staatsbedrijf Arktikugol op Spitsbergen jaarlijks 120.000 ton steenkool uit de Barentszburgmijn. "We hebben nog een mijn, Grumant, gesloten in de jaren '60. Die kunnen we heropenen", zegt directeur Boris Nagajuk.

Het plan van heropening van Grumant zorgt voor frictie met de Noorse autoriteiten. De Grumantmijn ligt naast vogelbroedplaatsen. Bovendien willen de Russen een weg aanleggen tussen Barentszbrug en de groeve, dwars door beschermd natuurgebied.

Svalbard, waarvan het eiland Spitsbergen deel uitmaakt, is officieel Noors gebied. Ondertekenaars van het Verdrag van Spitsbergen uit 1920 hebben echter het recht de natuurlijke bronnen te gebruiken. Tot 1932 deden de Nederlanders dit. Toen verkocht de Nederlandse Spitsbergen Compagnie het stadje Barentszburg aan het Russische steenkolenbedrijf Arktikugol.

Nagajuk heeft meer plannen met Barentszburg: "We investeren om de krachtcentrale schoner te maken." Ook wil hij toerisme stimuleren. De plannen passen in de recente ontwikkelingen rond de Noordpool. Deze zomer plantten de Russen daar een vlag op de zeebodem. Het gebied is van belang vanwege de olie- en gasreserves.

De Noren voelen zich niet bedreigd door de Russische expansiedrift. "Rusland heeft het verdrag van Spitsbergen ondertekend en heeft dus rechten", zegt de Noorse minister van Buitenlandse Zaken Jonas Gahr Støre.pitsbergen

02:19 Gepost door gepost door Kris Roman in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De eeuwige tsaar

De uit 1993 daterende grondwet van Rusland beperkt het aantal onafgebroken ambtstermijnen van de president tot tweemaal vier jaar. Vladimir Poetin, in 2000 gekozen en in 2004 herkozen, zou in 2008 dus moeten plaatsmaken. Maar dat is voor hem ondenkbaar. De politieke én economische belangen zijn te groot. Bovendien voelt Poetin zich thuis in zijn rol als Russisch leider en is hij te jong – 55 jaar – om met vervroegd pensioen te gaan.

De varianten om aan de macht te blijven, zijn onuitputtelijk. Doordat er in Rusland amper beproefde staatsrechtelijke tradities zijn, kunnen creatieve geesten hun gang gaan.

Met de plotselinge benoeming van Viktor Zoebkov tot premier liet Poetin zich drie weken geleden voor het eerst helder in de kaart kijken. Minstens twee varianten waren denkbaar. Eén: de nieuwe premier zou worden klaargestoomd als interim-president. In die variant kan Poetin zelf even gaan ‘uitrusten’, om na deze pauze als staatshoofd in een eerste termijn terug te keren. Twee: de benoeming van Zoebkov kon de voorbode van een andere manoeuvre zijn.

Sinds kort weten we meer. Op een congres van de staatspartij Verenigd Rusland heeft Poetin geopperd dat hij zijn macht behoudt door premier te worden, een constructie waarover al werd gespeculeerd. Hij zal de partij aanvoeren bij de parlementsverkiezingen van 2 december. Samen met een quasi-oppositionele partij is er dan in de Doema een tweederde meerderheid voor een grondwetswijziging die de macht van de president beperkt ten gunste van de premier, zodat premier Poetin als premier de eerste man blijft.

Het lijkt een logisch scenario. Na acht jaar onbetwiste macht is Poetin belangrijk voor de Russische economie. Rondom hem groeperen zich de financiële, economische en politieke belangen. Die belangen laten zich eerder in miljarden euro’s berekenen dan in miljoenen.

Maar Poetin neemt met deze truc wel een groot risico. Hij doorbreekt allereerst een eeuwenoude traditie. In Rusland resideert de machthebber van oudsher in het Kremlin, of die nu tsaar heet of secretaris-generaal dan wel president. De premier was nooit veel meer dan een veredelde dienstbode en de zondebok voor het falen van anderen. De patroon in het Kremlin kon zo boven de politiek blijven zweven. Al het goede was zijn verdienste, al het slechte was aan anderen te wijten. Door af te dalen naar de uitvoerende politiek, berooft Poetin de staatsmacht van zijn onaantastbaarheid.

Dat Poetin deze politieke culturele revolutie aandurft, bewijst hoe sterk hij zich maatschappelijk waant en hoe groot de belangen zijn geworden die hij verdedigt.

De Russische burgers zullen deze meesterzet komend half jaar vermoedelijk ook honoreren. Na acht jaar ‘geleide democratie’ is elk Amerikaans-zionistisch alternatief effectief gesmoord. Maar op iets langere termijn zal Poetin met zijn ambitie om tot in lengte van dagen te regeren vele vragen oproepen. Er komt een moment dat de nieuwe middenklasse niet alleen rijker wil worden, maar nog vrijer wil zijn. Dat moment zou zich in 2012 wel eens kunnen aandienen. Als er tegen die tijd onvrede loskomt, zou die wel eens explosiever kunnen zijn dan de huidige rust in Rusland doet vermoeden.

01:19 Gepost door gepost door Kris Roman in Geopolitica nederlands | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-10-07

Joodse historie in Rusland

In 2002 verscheen bij uitgeverij Fayard het opzienbarende werk van Aleksandr Solzjenitsyn over de Joden in Rusland voor de revolutie van 1917, en in deel II tijdens en na de sovjetperiode. Om politieke redenen is aan de uitgave geen ruchtbaarheid gegeven, waardoor velen niet eens van het bestaan van dit immense werk afweten. Maar geen enkele toekomstige historische studie over Rusland en de revolutie van 1917 kan dit boek, onderkoeld geschreven en vrij van elke zweem van antisemitisme, negeren.

Zowel voor Solzjenitsyn zelf als voor de schrijver en uitgever van dit overzicht is het Joodse volk door God uitverkoren en vormt het de stam waarop het christendom in het algemeen en de katholieke kerk in het bijzonder verder zijn gegroeid. Maar zij willen weten en begrijpen wat er is gebeurd en, in de woorden van Solzjenitsyn, voorkomen dat wat er is gebeurd, in de taboesfeer wordt getrokken. Zij hopen ook dat een belangwekkend onderwerp bespreekbaar blijft en niet wordt misbruikt om haat en onrust te zaaien, ook al zijn de Joodse identiteit en het Joodse verhaal historisch erg beladen. Voor een goed begrip is kennis van de Talmoed en/of het Oude Testament vereist. Joden zijn ervan overtuigd dat ze het uitverkoren volk zijn en boven alle andere volken en rassen staan. Dit religieus, historisch besef verklaart feiten in het heden en in het verleden en vormt de Joodse psyche.

Ernest Renan (1823-1892) schrijft dat het Joodse volk vanaf het begin “de zuurdesem is van de niet-Joden, temidden van wie wij leven” (II, p. 27), het Joodse volk als katalysator. Solzjenitsyn voegt eraan toe dat een opbloeiende staat of maatschappelijke sector Joden aantrekt en opnieuw afstoot zodra de neergang zichtbaar wordt en de bloei voorbij is. Deze neiging is typisch (II, p. 28). Het Joodse messianisme en het gewilde voortbestaan als volk temidden van andere volken, de indertijd gewenste aparte woonwijken, de Joodse beperkingen bij gemengde huwelijken ondanks 2000 jaar diaspora, komen hieruit voort. Zonder hun religieus gestructureerde identiteit bestaat het Joodse volk niet. Hier volgen enkele cijfers ter illustratie. Rond 1900 leefden er in Rusland 6 miljoen Joden op een Russisch-sprekende bevolking van 100 miljoen. De totale bevolking van het tsaristische Rusland bedroeg 170 miljoen. In het toenmalige Polen woonde 3,5 miljoen Joden op een bevolking van 25 miljoen. Wereldwijd waren er ongeveer 14 miljoen Joden, waarvan 2 miljoen in de VS. Met 9,5 miljoen vormden de Oost-Europese Joden in die tijd veruit de grootste Joodse bevolkingsgroep van de diaspora.

Als derde kenmerk draagt Solzjenitsyn aan dat de opeenvolgende tsaren de Russische Joden zeer welgezind waren. Mits de Joden als bevolkingsgroep zich aan de regels hielden (vooral het wonen in aangewezen gebieden, of in sommige gevallen een numerus clausus aan universiteiten), werd hen noch op economisch vlak, noch in het beleven van de Joodse religie geen strobreed in de weg gelegd. De Joodse ondernemingszin en de buitenlandse contacten waren goed voor de Russische economie en in sommige opzichten, zoals bij de graanhandel en de wodkastokerijen, ook goed voor de Russische belastingopbrengsten. Maar Joden zijn stadsmensen en de verplichte woongebieden, opgelegd door opeenvolgende tsaristische regeringen, wekten weerstand. Ook is het niet gelukt om de Joden in de landbouw aan het werk te krijgen.

In februari 1917, aan de vooravond van de Russische Oktoberrevolutie, werden de veiligheidsmaatregelen om te voorkomen dat grote steden zoals Odessa (30 %) door Joden zouden worden gedomineerd, door de regering Kerenski opgeheven. Solzjenitsyn wijst erop dat de Joodse intelligentsia er tijdens de laatste decennia voor de revolutie in slaagde om hun afkeer van het tsaristische bewind over te dragen op de toenmalige Russische elite. Dit betekent niet dat de Russen de radicale minderheid van bolsjewieken steunden of hebben aangestuurd op de Oktoberrevolutie, maar toch acht hij dit gegeven belangrijk. De Oktoberrevolutie van 1917, voornamelijk het werk van Joodse revolutionairen en linkse intellectuelen zoals de bolsjewieken, was ook het werk van Russen. Daarnaast kregen de revolutionairen reeds vanaf de eerste jaren na de eeuwwisseling politieke en financiële steun van o.m. Britse en Amerikaanse bankiers zoals Jacob Schiff, maar of zij de Oktoberrevolutie ook daadwerkelijk hebben gefinancierd, laat Solzjenitsyn in het midden.

Het begin

De eerste grote groepen Joden vestigden zich in het jaar 72 na Christus via Perzië in het gebied van de beneden-Wolga. In de loop der eeuwen bekeerden de volken rondom hen zich tot het jodendom. In de 7e eeuw vormden zij een groot rijk, vanaf de Oeral tot aan de Dnjepr, met Itil als hoofdstad. In het jaar 966 werden ze onderworpen door prins Sviatoslav van Kiev. In 969 bezetten de Russen de stad Itil en het benedengebied van de Wolga. Toen zijn grote groepen Joden naar het westen en noordwesten getrokken. De latere Russische Joden zijn afkomstig uit de Kaukasus en de gebieden rond de Zwarte Zee. In de 9e en 10e eeuw werd Kiev een internationaal centrum met een grote Joodse gemeenschap. Het christendom deed zijn intrede en vele Russen en ook Joden bekeerden zich. Een van de eerste Russische bisschoppen, de schrijver Luc Jidiata, is afkomstig uit de Joodse gemeenschap van Kiev. Christenen en Joden leefden vreedzaam naast elkaar tot in 1113 in Kiev oproer ontstond bij de troonsbestijging van prins Vladimir. De Joodse wijk werd geplunderd door de Russen, als wraak voor het handelsmonopolie en de woekerrente (tot 50 %). Vladimir heeft een eind gemaakt aan de opstand, de Joden in bescherming genomen en de rentevoeten aan banden gelegd.

In 1239, met de invasie van de Tataren en de verwoesting van Kiev, is een deel van de Joden naar Polen getrokken. De achtergebleven Joden wisten snel het vertrouwen van de nieuwe heersers te winnen. Het handelsmonopolie en de woekerrente veroorzaakten opnieuw opstanden en plunderingen, maar de nieuwe heersers herstelden de orde.

In de 15e eeuw waren de Joden in Kiev welvarende belastingophalers. In de 15e en 16e eeuw keerde een deel van de Joden terug uit Polen en Litouwen en vestigde zich in Kiev, Minsk, Smolensk, Moskou en Polatsk.

In 1470 echter slaagde een groep Joden uit Novgorod erin om twee priesters, Alexis en Demis, te bekeren tot het jodendom. Zij kregen veel aanhangers. Het succes van de nieuwe sekte lag in het bestuderen van de kabbala, een gnostische ‘wetenschap’ die antwoord geeft op vragen betreffende de natuur, astrologie, mysterieuze verhalen, de toekomst en tenslotte het vermogen om geesten te bevelen. De sekte effende het pad voor een liberale stroming en drong door tot bij de tsaar en de top van de orthodoxe kerk. Het concilie dat aartsbisschop Gennadi van Novgorod bijeenriep in 1490, maakte hier een eind aan. De sekteleiders werden ter dood veroordeeld, maar tsaar Ivan III verleende gratie omwille van de Joodse goodwill en zette hen gevangen.

De aartsbisschop liet de eerste Slavische bijbel uitgeven ter ondersteuning van de opvoeding van de jeugd. Een eeuw later was die bijbel nog steeds in gebruik, maar de liberale tendensen waren niet verdwenen, noch was er sprake van antisemitisme. Vanaf de 13e tot de 18e eeuw ontstond in Polen een grote Joodse gemeenschap. Deze vormde in de 20e eeuw de grootste Joodse gemeenschap ter wereld. In de 16e eeuw eiste de Poolse koning Sigismund-August van tsaar Ivan de Verschrikkelijke voor de Joden vrije toegang tot Rusland. Tsaar Ivan wilde “noch onrust noch kwalijke praktijken” in Rusland binnenhalen.

Als gevolg van economische uitbuiting en koloniale wantoestanden brak in 1648 in het rijke en welvarende Oekraïne een opstand uit tegen de Joden en de katholieke Poolse adel die er de dienst uitmaakten. Net als in Polen, waar de Joden het openbare leven beheersten, stonden de Joden in Oekraïne ook ten dienste van machthebbers en grootgrondbezitters. De uitbuiting van de boeren betrof niet alleen de pacht, maar ook het heffen van belasting op het dopen van kinderen. De boerenbevolking was woedend en er vielen tienduizenden Joodse slachtoffers.

In de tweede helft van de 17e eeuw verzwakten de migratieregels en drongen Joden door tot in Moskou. In de 18e eeuw domineerden de Joden het distilleren en de handel in wodka. Maar bij het begin van de 18e eeuw wilde tsaar Peter de Grote (1702), die geleerden en deskundigen wilde aantrekken, Rusland afsluiten voor de Joden. Hij wilde ‘het kwaad’ geen kans geven. Er zijn geen aanwijzingen dat tsaar Peter ook daadwerkelijk tot Jodenvervolging is overgegaan of hun rechten heeft ingeperkt. Integendeel, de Joden kregen invloed tot in de hoogste politieke kringen. Zij maakten zich onmisbaar en het aantal Joden in Rusland groeide gestaag.

Ook tsarina Elizabeth (1741) slaagde er niet in om de Joden uit Rusland te verdrijven. De staat had te veel economische belangen bij de Joodse ondernemers. Catharina de Grote (1762-1796) was de Joden zeer welgezind, maar moest ondergronds opereren om de officiële wetten te omzeilen. Ze voerde een activistische bevolkingspolitiek om Nieuw Rusland, het gebied tussen de Krim en Moldavië, te bevolken met Joden uit o.a. Polen en Litouwen.

Solzjenitsyn verwondert zich over het vermogen van Joden om in turbulente tijden toch zichzelf te blijven. Deze kracht wijt hij aan de Joodse religie en drastische maatregelen zoals het verbod te huwen met niet-Joden. Paradoxaal genoeg, stelt Solzjenitsyn, oogsten andere volken die dit opleggen geen respect, maar krijgen zij het stigma nationalistisch opgeplakt. In 1772 veroverde Rusland het oostelijke deel van Polen, Wit-Rusland, waar 100.000 Joden woonden. Catharina de Grote gaf de Joden vrije toegang tot heel Rusland en Oekraïne. Ook kregen de Joden dezelfde burgerrechten als de Russen en de andere inwoners van het immense rijk. Ze werden opgenomen in het Russische klassenstelsel. In enkele opzichten kregen ze zelfs meer rechten dan de autochtone boeren, handelslieden of bourgeois Russen die in de steden moesten wonen. Ondanks pogingen in 1783-1790 om beperkingen op te leggen, mochten de Joden, met het oog op de handelsactiviteiten en de wodkastokerijen, wonen waar ze wilden. De staat en de autochtone landbezitters profiteerden daarvan.

In 1790 nam de autochtone druk toe om Joodse handelaars uit de grote steden (Moskou, Sint-Petersburg) te bannen als gevolg van ‘oneerlijke’ praktijken en dominantie in de handel. Ze moesten in Wit-Rusland gaan wonen. In 1791 vaardigde de tsarina het decreet uit dat tot aan de revolutie van 1917 de basis zou blijven voor de door de regering opgelegde Joodse residentiebeperkingen en waartegen het verzet sterk zou toenemen. In 1793 en 1795 veroverde Rusland grote delen van Polen en Litouwen. De tsarina kreeg er één miljoen Joden bij, een voor die tijd ongekend groot aantal. In 1794 nam ze drastische maatregelen om woonconcentraties van Joden in kwetsbare gebieden, vooral Wit-Rusland, te vermijden. De Joden moesten in de steden gaan wonen ter bescherming van de pachters die werden uitgebuit of tot verslaving gebracht en aan alcoholisme ten onder gingen. Om de maatregel wat te verzachten, werden de dorpen opnieuw ingedeeld. Voorts moesten de Joden een dubbele belasting betalen. De uitbuiting en de kwetsbare leefomstandigheden van de pachters in Wit-Rusland was echter niet alleen te wijten aan de dominantie van de Joden in handel en nijverheid, maar ook aan de Russische en Poolse landbezitters, hoewel deze zichzelf met een verzwakte boerenstand ook in de vinger sneden.

Aan het eind van de 18e eeuw werden diverse pogingen ondernomen om van de Joden autochtone burgers met een productief beroep te maken. Maar er was geen continuïteit en het systeem wisselde te vaak. Joden waren over het algemeen stadsmensen. In tegenstelling tot het succes van het moderne Israël, strandden pogingen om Joden als landbouwer aan land te binden. De Joden konden zich veelal handhaven in de handel, de wodkastokerijen of in kleine beroepen omdat de bezittende Russische of Poolse klasse en de staat daar een economisch belang bij hadden. Het gelag werd echter betaald door de ongeschoolde, analfabete pachters. Maar als ze in opstand kwamen, wreekten ze zich op de Joden.

1905–1907: aanloop tot de revolutie

In het begin van de twintigste eeuw werd Rusland gekweld door socialistische, revolutionaire bewegingen, zoals de Bund. Deze werden vooral gesteund door talrijke Joodse jongeren, van wie de meesten zich aan de militaire dienstplicht onttrokken. Het burgerlijk gezag was verzwakt, vooral door de zeeoorlog tegen Japan, maar ook door de slapheid en ongemotiveerdheid van burgerlijke en militaire gezagsdragers. Japan had de oorlog met Amerikaanse (Joodse) financiële steun gewonnen. Vele gezagsdragers waren tijdelijk benoemd, en absenteïsme en corruptie tierden welig. Het tsaristische regime was van binnenuit verzwakt en liep op zijn laatste benen. Daartegenover stond een steeds sterker wordende revolutionaire beweging van “het Joodse volksdeel, solidair in de haat tegen Rusland, ongeacht de middelen die ze willen inzetten” (nov. 1905, oprichting Unie van het Russische Volk). De administratieve autonomie van het hoger onderwijs versterkte de agitatie. De instellingen voor hoger onderwijs werden ‘vrijhavens’. Er werd zelfs geld ingezameld voor de aankoop van handvuurwapens, soms met steun van docenten. Individuen die daar niets te zoeken hadden, konden toch als ‘student’ toetreden. Universiteiten werden haarden van verzet en propaganda tegen de tsaar, de regering en de gevestigde orde. Getalsmatig was de invloed van Joodse jongeren groot en in een later stadium dominant.

De eerste bolsjewieken lieten van zich horen (Alex Schlichter). De regering deed concessies die door de revolutionairen als zwakheid werden gezien. Politie en leger richtten weinig uit. Het officiële rapport meldde dat de opstand in Kiev vooral een strijd was tussen de Russische en de Joodse middenstand. Joodse jongeren misdroegen zich tegen de tsaar, vernietigden zijn afbeeldingen, trokken standbeelden omver, verscheurden Russische vlaggen en vervingen deze door rode vlaggen. Zij verheugden zich ook over de verloren zeeoorlog tegen Japan, tartten Russische legereenheden, opende het vuur op hen vanuit de bezette Doema en vermoordden tsaristische functionarissen. Het verzet was gericht tegen het bewind van de tsaar die onder de Russische bevolking toch nog een zekere populariteit genoot. De wraakactie van de Russische burgers kon niet uitblijven.

Op 18 oktober werden in Kiev de Joodse middenstandswijken en de Joodse villa’s in de rijkere wijken geplunderd en vernield. Politie en leger bleven aanvankelijk passief. De gevestigde Joodse middenklasse had part noch deel aan de revolutie, maar ze had de eigen jeugd niet in de hand, evenals de Russische middenstand. De Joodse jongeren wilden een eigen vrijheid bevechten, zij wilden de ondergang van de tsaristische staat, zij wilden rechten, los van de standaard Russische burgerrechten. Hun Joodse ouders betaalden voor die mislukte revolutie een hoge tol. Daartegenover meldde het dagblad van Kiev dat ook Russische ouders hun kinderen niet onder controle hadden.

Na het herstel van de openbare orde enkele dagen later werd de balans opgemaakt. Er waren in Kiev 47 doden gevallen, waaronder 12 Joden, en 205 gewonden, waaronder een derde Joden. In beide kampen waren er slachtoffers te betreuren, maar de revolutie had de kloof tussen Russen en Joden aanzienlijk dieper gemaakt.

Odessa

In de havenstad Odessa verliep de revolutie van 15 juni 1905 niet anders. Wel telde de stad veel meer Joden: 30 % van de bevolking en een nog groter percentage onder de studenten. De onlusten startten in de haven, toen de militaire commandant 5000 opstandelingen op het haventerrein opsloot. Intussen was ook de pantserkruiser Potemkin op de rede verschenen. De opstandelingen gingen aan boord en kregen de bemanning zover dat enkele kanonnen richting stad werden afgeschoten. Ze eisten het vertrek van de militairen uit Odessa en de vrijlating van alle gevangenen. Uit angst voor een bombardement van de Potemkin op Odessa waagde de commandant het niet in te grijpen op het haventerrein. Tijdens de begrafenisstoet van een gevallen matroos namen de onlusten in de stad toe. Joodse jongeren kregen de overhand en radicaliseerden de opstand; ze eisten de ondergang van de tsaristische staat.

Intussen was de staat van beleg afgekondigd en de Potemkin moest de haven na vier dagen verlaten omdat een Russisch marine-eskader opstoomde om hem te neutraliseren. De zomer bleef verder kalm, maar op 27 augustus werd ook in Odessa de autonomie van het hoger onderwijs afgekondigd. Toen was het hek van de dam. Revolutionaire comités kwamen bijeen op de terreinen van de universiteit en kregen steun van de rector en sommige professoren. Honderden handvuurwapens werden aangekocht en toen de staat van beleg op 30 september werd opgeheven, radicaliseerde de opstand en groeide de aanhang aanzienlijk. Joodse jongeren vormden de harde kern. Na de omsingeling van de universiteit, om de orde te herstellen, werden in de stad barricaden opgericht en bij schietpartijen met het leger vielen 9 doden en 80 gewonden; 214 personen werden opgepakt, waaronder 197 Joden. Na de afkondiging van het regeringsmanifest voor meer burgerlijke vrijheden trokken politie en leger zich terug. De stad werd gedemilitariseerd en tegelijkertijd overgeleverd aan gewapende opstandelingen, vooral Joodse jongeren, maar ook Russische burgers. De eersten wilden de macht en zeiden dat ze de Russen gingen regeren. “Wij hebben jullie God gegeven, we gaan jullie nu ook een tsaar geven.” Joodse groepen jongeren terroriseerden de stad met rode vlaggen en belegerden zelfs politiebureaus.

Op 18 oktober probeerde een menigte Joodse jongeren een fabriek in Guen plat te leggen door de arbeiders te overhalen te staken. Toen ze weigerden hierop in te gaan, werden diezelfde arbeiders later op de dag gedwongen op straat hun hoofddeksel af te nemen voor de rode vlaggen. Er ontstonden gevechten tussen de gewapende jongeren en de ongewapende arbeiders. Toch kregen deze laatsten de overhand. Maar gewapende steun kwam van een toesnellende Joodse menigte van 1000 demonstranten. Deze openden het vuur op de arbeiders waardoor 4 dodelijke slachtoffers vielen. Op diverse plaatsen in de stad ontstonden rellen en Russen van velerlei pluimage openden de jacht op de Joodse revolutionairen. Daarbij werden Joodse huizen en winkels geplunderd. De volgende dag kwam de reactie van de Russische bevolking op gang. Russische arbeiders, vaklieden en middenstanders, met iconen van heiligen en afbeeldingen van de tsaar, Russische vlaggen en religieuze liederen, demonstreerden op diverse plaatsen in de stad tegen de revolutionairen en tegen de Joden. De militaire commandant greep niet in. Hun woede richtte zich tegen de Joodse arrogantie en het misprijzen van de Russische natie. Zij waren apolitiek.

De revolutionairen schoten op de Russische tegenbetogers en gooiden bommen. Dagenlang werden Joodse bezittingen, huizen en winkels geplunderd en vernietigd. Er werd zelfs gemarteld en er vielen vele doden en gewonden. Het leger en de politie bleven afzijdig, totdat op 22 oktober de rust weerkeerde en de orde kon worden hersteld. Volgens politierapporten waren er 500 doden te betreuren, waaronder 400 Joden, en 289 gewonden, waaronder 237 Joden. Indertijd werden deze cijfers in het buitenland sterk opgeblazen. Ook is er geen enkele aanwijzing dat de wraak op de Joden door de tsaristische overheid zou zijn georganiseerd. De gewelddadigheden in Odessa waren naar Russische normen buitensporig. In het officiële verslag voor het Russische parlement wordt de schuld niet alleen aan de Joden toegeschreven. De civiele autoriteiten hadden veel vroeger krachtdadig en kordaat tegen de revolutionaire krachten moeten optreden. De militaire gouverneur Neudhart had zijn troepen niet op een precair moment van de straat mogen terugtrekken. Hij werd door de rapporteur voor de rechter gesleept en aangeklaagd voor wanbeleid.

Na Odessa was heel Rusland in de ban van revolutionaire bewegingen die het op de verzwakte tsaar en zijn regering van angsthazen hadden gemunt. De revolutionairen zouden niet meer verdwijnen. Er kwam zelfs Amerikaanse financiële hulp op gang. [Vanaf 1905 kregen o.a. Lenin, Trotski en Zinovjev financiële steun van Amerikaans-Joodse bankiers, JvR.] In 7 andere steden en nog meer dorpen in Wit-Rusland en Oekraïne werd ook Joods bezit geplunderd. Elders in Rusland werden 24 steden getroffen door rellen en plunderingen die niet alleen waren gericht tegen Joods bezit, maar ook tegen Russische revolutionairen. Maar de ordetroepen maakten korte metten. De schrijver Tolstoj die geen vriend was van de tsaristische regering, noemde de plunderingen, “de wil van een getart volk, het volk ziet het geweld van de revolutionaire jongeren en verzet zich”. Uit diverse bronnen blijkt dat de tsaar noch de regering ook maar iets te maken hadden met de plunderingen (pogroms) tegen de Joden.

De strijd voor de Joodse emancipatie eindigde met de Februarirevolutie in 1917. Het betrof o.a. de afschaffing van de verplichte woongebieden voor Joden, het volledig openstellen van onderwijsinstellingen, het deelnemen aan lokaal bestuur, het kopen van aandelen in ondernemingen, het deelnemen in publieke ondernemingen, het houden van huispersoneel, het bekleden van functies in het openbaar bestuur en het leger. De maatregelen golden ook voor de Amerikaans-Joodse migranten. De meeste Joden reageerden enthousiast op de doorbraak. Velen verhuisden naar de grote steden zoals Kiev, Moskou en Sint-Petersburg, de woonplaats van de tsaar. Een minderheid kon er niet aan wennen. De tsaar en zijn familie zaten in hechtenis. Maar de politieke doorbraak, een plan van de uit Russen bestaande regering Kerenski, veroorzaakte overal in het land politieke agitatie onder Joods-liberale voormannen. Door de Eerste Wereldoorlog ontaardde de agitatie in het land al spoedig in een permanente revolutie. Voor het eerst in de geschiedenis drongen vele Joodse functionarissen door tot in de hogere lagen van de zwakke Russische bestuurlijke elite. Door de oorlogsomstandigheden, het zwakke openbare bestuur, het ontbreken van urgentie en raison d’état binnen het tsaristisch bewind, en de zwakke leger- en politieleiding, konden de revolutionaire Joden zich steeds duidelijker manifesteren, zonder dat er zich een nieuwe machtsbalans kon vormen. Solzjenitsyn zoekt in deze structurele zwakte de oorzaak van de Februarirevolutie: Russisch onvermogen tegenover Joodse agitatie.

Het voorjaar en de zomer van 1917 waren een grijs niemandsland dat met de Oktoberrevolutie verder radicaliseerde. De machtsgreep van de radicale elementen in oktober 1917 betroffen liberale, geseculariseerde Joden en linkse, kosmopolitische Russen. Beiden hadden een hartgrondige hekel aan het tsaristische bewind, maar de Joden waren radicaler en hun haat zat dieper.

Dit verschil van invalshoek hebben de Russen onderschat. Het Revolutionaire Comité van Sint-Petersburg, de schaduwregering in het voorjaar en de zomer van 1917, bestond uit een dertigtal personen wier namen onbekend waren bij het publiek. Naast 25 % Polen, Letten en Kaukasiërs was minder dan een kwart Russisch, terwijl de Joodse socialisten meer dan de helft van het Comité uitmaakten. Solzjenitsyn legt de fout bij de Russen, zij keken toe.

Om aan de financiële nood het hoofd te kunnen bieden, schreef de Russische regering Kerenski een lening uit waarop massaal door Russische Joden en Amerikanen, zoals de Duits-Amerikaanse bankier Jacob Schiff en de Britse bankier Rothschild, werd ingeschreven. Ook vele Russische Joden engageerden zich in de linkse politieke bewegingen en in de officiersrangen van het leger. Uit Noord-Amerika kwamen steunbetuigingen van de 2 miljoen Joden. In die kringen werd het tsaristisch bewind al jarenlang onder vuur genomen. Enkele honderden Amerikaanse Joden emigreerden naar Rusland. Trotski profiteerde van dit Amerikaans-Joods engagement. Na zijn kort verblijf in de VS beschikte hij over een Amerikaans paspoort en keerde hij terug naar Rusland met een aanzienlijke som geld, vergezeld van 275 medestanders. In Londen stonden 10.000 Joden klaar om te emigreren. Velen van hen zouden een belangrijke rol spelen tijdens de Oktoberrevolutie en erna. Zij wilden allen de Joodse vrijheden in Rusland bevorderen en de contrarevolutionaire krachten bestrijden.

Het bolsjewisme kreeg hiermee een belangrijke impuls. Zij namen de redacties van de linkse kranten over en de rechtse pers werd verboden. Onder de contrarevolutionairen waren ook Joden die zich met Rusland identificeerden. Zij wilden geen chaos, zij wilden niet de talloze revolutionaire sovjets van boeren, arbeiders, vaklieden en soldaten die het land in handen hadden. Die sovjets waren echter niet representatief voor diegenen die zij vertegenwoordigden. De contrarevolutionairen streden tegen linkse krachten die de revolutie wilden verdiepen. Solzjenitsyn wijst erop dat de Joden de vele revolutionaire bewegingen niet domineerden, maar er wel prominent aanwezig waren. Naarmate de revolutie vorderde, kregen de Joodse revolutionairen de overhand in de revolutionaire organen. Toch heeft er gedurende het jaar 1917 geen pogrom plaatsgevonden.

Voorts telden de contrarevolutionaire krachten, naast Russen, ook vele Joden die niets van de revolutie wilden weten en de bolsjewieken (geleid door Trotski) vreesden. De Oktoberputsch was niet het werk van Joden alleen. Maar al spoedig sloten Joden zich bij de bolsjewieken aan en de revolutie kon zich uitbreiden en bestendigen. Solzjenitsyn wijst erop dat het niet om Joden gaat, maar om afvalligen en godloochenaars, zoals de autochtone Russische revolutionairen. Ook zij waren sterk anti-Russisch en antigodsdienstig. De grote Russische cultuur werd door hen ontworteld [zoals de Franse revolutionairen deden in 1789, JvR]. Desalniettemin mag geen enkel volk zijn renegaten wegdenken. Lenin, volgens Solzjenitsyn niet van Joodsen huize zoals Trotski, maar een autochtone Rus [een betwist standpunt, JvR], haatte Rusland en de orthodoxe religie. In 1921 heeft hij zelfs zijn eigen geboortestreek aan de Wolga uitgehongerd.

Onder de overige revolutionairen van het eerste uur waren een aanzienlijk aantal Joden. In 1907, tijdens het eerste congres van de bolsjewieken en mensjewieken in Londen waren er 160 Joden op 302 deelnemers. In 1917 telde de eerste Centrale Sovjet 3 Joden op 9 leden, de tweede Centrale Sovjet 4 Joden op 11 leden en op 10 oktober, toen het besluit viel voor de putsch van de bolsjewieken, 6 Joden op 12 leden (nl. Trotski, Zinovjev, Kamenev, Sokolnikov, Sverdlov, Oeritski). Trotski was de sterke man van de putsch, Lenin hield zich op de achtergrond. Op 24 oktober veroverde Trotski gewapenderhand Sint-Petersburg, huis voor huis.

Uit die Centrale Sovjet werd het eerste politbureau samengesteld: 4 Joden (Trotski, Zinovjev, Kamenev en Sokolnikov) op 7 leden. Solzjenitsyn stelt dat “het aantal (revolutionaire) afvallige Joden een te groot aantal stoelen van de bolsjewistische commissarissen bezet”. Lenin werd de architect van de bestendiging van de revolutie door de onvrede en frustraties van de grote massa Joden in centraal Rusland te gebruiken. De eerste maanden waren de revolutionaire coupplegers erg zwak. Vanaf januari 1918 kon de revolutie zich echter meester maken van de staatsorganen doordat talloze kundige Joden uit de intelligentsia de plek innamen van de Russische ambtenaren die de bolsjewieken vijandig gezind waren. Ze bestreden ook actief de contrarevolutionaire krachten. De nieuwe bestuurders van hun kant vonden steun bij lokale minderheden, zoals Letten, Polen en Hongaren, om de meerderheid van autochtone Russen eronder te kunnen houden of met de politie en geheime dienst te kunnen terroriseren.

Lenin zag in dat de Joden de redding van de revolutie waren. Duizenden trokken naar de steden om zich aan te sluiten bij de bolsjewieken, niet zozeer uit ideologie, maar uit Joods eigenbelang. De bolsjewieken werden namelijk gezien als betrouwbare, Joodsgezinde internationalisten die de revolutie konden bestendigen. De latere, nieuwe communistische elite kwam voort uit deze Joodse massabeweging die vele kundige bestuurders voortbracht. Het presidium na de Oktoberrevolutie telde 6 leden, waaronder 4 Joden (Sverdlov, Kamenev, Volodarski en Svétlov-Nakhamkis). Trotski was opperbevelhebber van het Rode Leger. Door kundig leiderschap kon de revolutie spoedig overgaan tot de opbouw van een nieuwe sovjetsamenleving. De jaren twintig waren het hoogtepunt van de Joodse ontplooiing in de Sovjet-Unie. In de jaren dertig onder Stalin begon, met de industrialisatieprogramma’s, de russificatie van de Sovjet-Unie. Met de opkomst van Hitler moest Stalin de staatsorganen ontdoen van Joodse bestuurders om het patriottisme onder de Russische massa te stimuleren ten behoeve van de onvermijdelijke oorlog. De grote massa Russen moest loyaal worden aan de sovjetstaat. Begin jaren veertig kwam de breuk met het internationale judaïsme. Joden en communisten werden gegrepen door angst en schaamte over de disproportionele deelname van de Joden aan de revolutie. De Joden trachtten zich te verdedigen door naar antisemitische intenties te verwijzen. Stalin had een obsessie voor het Joodse complot, de jaren vijftig waren sterk anti-Joods. Hij overleed in 1953, op het Poerimfeest (februari/maart, de redding van de Joden in Perzië door koningin Esther). Stalin is waarschijnlijk vermoord in opdracht van of met medeweten van zijn medewerker Lavrenti Beria. De Joodse artsen werden vrijgesproken van enige betrokkenheid.

In de jaren ’70 en ’80 kwam de algemene bewustwording op gang over de Joodse invloed op de Oktoberrevolutie. Solzjenitsyn stelt dat de Joodse betrokkenheid geen taboe mag worden, anders wordt de Oktoberrevolutie van 1917 onbespreekbaar. Hij wijst op de jaren dat de nieuwe sovjetmens trots was op zijn deelname. Zijn invloed oversteeg de staatsorganen, het betrof een massabeweging. In de jaren ’70 en ’80 weerklonk van Joodse zijde de erkenning dat de Joden het brede, sociale draagvlak voor de revolutie vormden.

Het einde van de tsaar

Solzjenitsyn wijst meermaals op de onontbeerlijke Amerikaanse financiële en materiele steun aan de revolutie en, in een later stadium, aan het sovjetregime. Amerikanen onder het toeziend oog van Wall Street (Carnegie, Morgan en Rothschild) financierden en leverden materieel aan de bolsjewieken voor de industrialisatie van de Sovjet-Unie. Met de tsaristische regering wilden de bankiers geen zaken doen. Integendeel, in plaats van financiële steun, mobiliseerden zij de publieke opinie decennialang tegen het tsaristisch bewind, als zijnde anti-Joods. De Amerikaanse historicus A. Sutton stigmatiseert het amorele karakter van deze relaties. Solzjenitsyn ziet de parallelle belangen van bolsjewieken en bankiers: een centraal gezag om de economie te controleren en om zaken mee te doen, goedkope arbeidskrachten en het internationalisme, een wereld zonder grenzen.

De dood van de tsaar en zijn familie komen voor rekening van Russen, Letten en Hongaren. De tsaar en zijn familie waren niet welkom bij zijn neef, de Engelse koning. De ultieme beslissing kwam van Lenin en alle leden van het hierboven vermelde presidium stonden achter hem. Sverdlov gaf de opdracht en Joerovski organiseerde de moord op de familie, bijgestaan door 6 Russen, Letten en Hongaren. Hij had de dodelijke colt in handen. Maar hier bleef het niet bij. Na het gezin van de tsaar volgde zijn broer, Michaël Aleksandrovitsj. In 1918 volgden miljoenen anderen: adellijke families, officieren, priesters, burgers, boeren, allen Russen. Miljoenen Slaven stierven door de kogel of door verdrinking. Solzjenitsyn benadrukt het anti-Slavische karakter en wijst op “de droom van Engels en Marx.”

Naschrift van de auteur

De steun vanuit de VS en het VK voor, tijdens en na de revolutie is essentieel geweest voor het welslagen van de revolutie en later voor de bestendiging van de Sovjet-Unie.

Het was een voortzetting van het Britse beleid gedurende de hele 19e eeuw, vanaf de Franse revolutie. In 1917 zat Sint-Petersburg vol Britse spionnen en agitatoren. De Britse ambassadeur in Sint-Petersburg was door zijn regering belast met het verdelen van fondsen voor Lenin, afkomstig van 7 Britse en Amerikaanse bankiers, waaronder Jacob Schiff en zijn schoonzoon, de stichter van de Amerikaanse federale bank. Allen waren leden van de Joodse loge. Trotski had tientallen miljoenen dollars uit de VS ter beschikking gekregen voor het uitvoeren van de staatsgreep. Dit paste in het bredere kader van WO I en de vredesonderhandelingen in Versailles in 1918-1919. De maçonnieke oorlogsdoelen van 1914, de vernietiging van de drie Europese keizerrijken, inclusief het rijk van de orthodoxe tsaar, was bereikt. De inmiddels door paus Johannes Paulus II heilig verklaarde Habsburgse keizer van Oostenrijk, Karel I (1916-1918), werd in 1918 met zijn gezin op een Brits oorlogsschip te Madeira gevangengezet.

In Versailles zaten uitsluitend vrijmetselaars aan tafel. Het verraad van Clemenceau met het omstreden verdrag, dat “20 jaar wapenstilstand betekende” (Foch) en het Anglo-Amerikaanse verbod aan Frankrijk om Duitsland te bezetten en om de contrarevolutionairen in Rusland (de Wit-Russen) te helpen (een militair plan van maarschalk Foch), hebben geleid tot meer dan een halve eeuw Anglo-Amerikaanse suprematie op het Europese continent.

In die troebele maar beslissende eerste jaren van de revolutie van 1917 hebben Britse eenheden zelfs wapenvoorraden, bestemd voor de Wit-Russen in hun strijd tegen de bolsjewieken, vernietigd. De bolsjewieken pasten in de Anglo-Amerikaanse plannen en dienden geostrategische doelen: verdeel en heers over Europa. In 1945, in Jalta, kwam het zover en werd Europa in twee blokken verdeeld. Daarentegen is de recente, nieuwe as Parijs-Berlijn-Moskou een garantie voor een duurzame vrede en de belangrijkste geostrategische ommekeer sinds twee eeuwen. Noch Napoleon, noch Hitler of Stalin is erin geslaagd het Europese continent te verenigen. De bekende geostrateeg Mackinder draait zich om in zijn graf. Het Europese, Joods-christelijke heartland, tegenover de schaakmat gezette, maçonniek aangestuurde Anglo-Amerikaanse rimlands. Tenzij ze er in slagen de Turken alsnog Europa binnen te loodsen, dreigen de rimlands voor het eerst sinds twee eeuwen buitenspel te staan. Door de strategische gas- en oliereserves van Rusland en de groeiende, onderlinge verwevenheid in Europa lijken noch Britten, noch Amerikanen er nog een keer tussen te kunnen komen. De Anglo-Amerikaanse wereldhegemonie lijkt te zijn afgestopt. De geografie is sterker dan de perfide, verdeel-en-heersintriges en -complotten die Europa twee eeuwen lang zoveel ellende hebben gebracht.

NVDR

Wij zijn niet helemaal overtuigd door de conclusie van onze ge-eerde auteur. Het is juist dat de Russische revolutie steun ondervond vanuit de vrijzinnige Angelsaksische wereld. Het is eveneens juist dat de as Parijs-Berlijn-Moskou zich nu steeds meer aftekent. Dit gebeurt dan wel onder het thema van de zestig jaar oude vroegere Sovjet en huidige Russische politiek voor het gemeenschappelijk Europees Huis. Het Kremlin zou in deze visie dan de federator van dit Europa worden. Voor ons lijkt dit om vele redenen hier reeds meermaals beschreven helemaal geen goede zaak. Europa moet eerst in het reine komen met de perestrojka-politiek, de moed hebben zichzelf te zijn opdat het zich zeker noch van vriend, noch van vijand zou vergissen… [P.H.]

Streamers

Vanaf de eeuwwisseling krijgen de revolutionairen steun van Brits-joodse en Amerikaans-joodse bankiers onder wie Jacob Schiff.

Het lijkt dat de tsaar, noch de regering iets te maken had met de pogroms tegen de Joden.

Solzjenitsyn verwondert zich over het vermogen van Joden om in turbulente tijden toch zichzelf te blijven.

Voor Lenin waren de Joden de redders van de revolutie.

Solzjenitsyn stelt dat de Joodse betrokkenheid geen taboe mag worden, anders wordt 1917 onbespreekbaar.

www.nucleusopinion.net

14:57 Gepost door gepost door Kris Roman in Geopolitica nederlands | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-10-07

Pavel Tulaev (ATENEY) : Euro-Russia in the context of World War IV

http://www.ateney.ru/

Dear comrades and friends!

Please accept my hearty thanks for your participation in the conference THE WHITE WORLD’S FUTURE, for your excellent and strong reports. And please accept my congratulations concerning our common success today. Owing to you - the heroes of the present - we have one more victory in our long, dramatic struggle for truth, faith, justice, race and a better future.

Our conference today is an obvious demonstration of a new great return to sacred roots and real fundamental values. Together, we confirm the rebirth of the profoundly European and holy Russian spirit.We do not intent just to go back to old times for a formal reconstruction of a glorious past. We are conscious that a simple return to old traditions and myths in their archaic forms is impossible in our age. We will never have another Hellas, a third Roman Empire, a Fourth Reich or another USSR.

New Epoch

We have entered into an absolutely new epoch, a new time and spaces. Some thinkers call it the Krita Yuga, post-Christian era, New Age or New Renaissance. We live in a wondering new world with new laws, lies and ideas. Every day, we are facing the challenges of the 21st century. We have to resolve problems of progressive science and technology, contemporary economics and politics, new religions and modern aesthetics.

Good old rules from Christian and Communist times do not work. Sweet Jesus doesn’t save. Communism is once again in the past. Fascism has become old-fashioned.

Nordic Germany is being populated by Turks. Belle France looks like Africa. Mongoloid Japan is called the West. And our Nordic Belarus is attacked by the so-called North Atlantic Treaty Organization.

Beautiful America - the dream of millions of European refugees and immigrants - that used to be free, proud and White, has transformed into an aggressive terrorist state, the corrupt policeman #1, protecting Masonic power, human degeneration, race-mixing and global Zionism.

Instead of the red Soviet Union with its GULAG we have a New White Russia, the hope of the heroes fighting for our race and freedom all over the world. Why is it so? How can we explain these paradoxes?

Russia is much more than a country

Russia is much more than a country. It was called Holy Russia, Moscow Kingdom, Russian Empire, Soviet Union, and in spite of all the changes, it still possesses some special essence. Her White body is living in the heavens, guarding the memory and the spirit of our race.

Located in the center of the Eurasian continent, Russia was, is and always will be the biggest European country, protecting the West from Mongol-Tatars and Turkish nomads. Formally you may call it post-European, like the USA, because we are the legatees of white colonizers and culture-bearers. But through our race, language, roots and civilization, we are Europeans in spite of all the dramas of the 20th century.

Native Russians make up the main body of our big nation, the nucleus and the spine of our state. If not for the Russians, the whole of Eurasia and Siberia would had been conquered by Chinese or Muslim tribes. Russia is still the center of White resistance in the Caucasus and the Far East.

That’s why I propose to rename Guillaume Faye’s project of “Eurosiberia” into “Euro-Russia”. In this way, the real historical and juridical subject (Russia) is not substituted by the geographic space called “Siberia”. From a geopolitical point of view, we come to the ethno-political one.

Unfortunately, the Russian people have become a divided nation today, like Germany’s after World War II. The very heart of our Old Russia has broken into three big pieces: Great Russia, White Russia (Belarus), and the Ukraine (its historical name was Rus or Little Russia). The project of Euro-Russia will help to unite the three Russias in a new way and on a new level.

Russia must be a strong national state inside the frontiers of the Slavic part of the former empire. Russians compose more than 80% of the whole population of our state now, so we do not need any multicultural version for our homogeneous nation. Other European, Aryan and White people can be our allies in the world struggle against human degradation.

That’s why we support our friends’ efforts to build the new continental axis “Paris-Berlin-Moscow ” or a pan-Aryan bloc from Spain to India. We obviously need a post-NATO alternative - a new military and political block.

After the victory in 1945 and a long period of Soviet occupation in the GDR (old Slavic lands), our government let Germany be reunited. It was a good gesture, a big gift and a political compromise. In the same manner, Europeans should understand our modern problems.

World War IV

This alternative is developing in the context of World War IV.

The Second World War between the Third Reich and the Soviet Union was in fact a realization of Churchill’s and Roosevelt’s conspiracy. After having studied Anthony Sutton’s works, we can add that these were the plans of the “Skull and Bones” secret order whose dirty tentacles permeated Europe during the First World War. In honor of the heroes who fell in fratricidal battles, we must learn this lesson of history.

The so called “Cold War” is also finished because the USSR has crashed. It does not exist anymore. And Communism as an international movement belongs to the past. Modern Russia is far from being a socialist society because the state is controlled by a capitalist oligarchy.

After the NATO bombings of Belgrade in 1999 and the terrorist diversion of September 11 in New York City, we live in another epoch. You may call it World War IV or just the New World War.

It is very important to realize that this is a war of a modern generation and not only by numbers. The factions are not states or nations anymore but transnational structures, like bankers, Microsoft or the porn business. This war is waged by qualitatively new weapons: brainpower, high technologies, biopolitics, mass media and drugs and programmers. I call it “sweet war” or “honey hell”.

Islamic terrorism is only one conflict in a bigger scenario that unites us nowadays. Islamic expansion has always been dangerous not only to Russia, but to the whole of Europe. In the Middle Ages, the Muslim world surrounded White nations. The specific point of today’s situation is that NATO and other globalists provoke Islamic attacks in order to destabilize the European way of life. I am sure that the war in Chechnya and the new Afghanistan crisis were planned and calculated with the help of strategists from overseas.

American activity in Central Asia can provoke a big war in the heart of Eurasia. It is very dangerous. In this situation, the role of the Russian army is becoming especially important. Nowadays, European security depends on our warriors as it has in the period of the anti-Turkish alliance.

This war against Islam will last a long time. It is not easy to convert Muslims into Christians and to make Europeans out of Asians. That is why we raise our Aryan heritage. It should help us to oppose the Islamic invasion in the South-East.

Synergies

Shall we live isolated and go away to the mountains or should we build a new society and state? Can we dream about a new empire - a synthesis of the Third Rome, the Third Reich and the USSR - or just construct our Web-sites and exchange information from various countries?

We must work and fight together for a Traditionalist and New Right alternative to the modern degeneration. We should carefully study the ancient and Christian world, make traditional reconstructions and organize festivals, publish books, magazines and newspapers. We should continue uniting our Internet resources as we have started at the web-portal www.ateney.ru.

You may call it Aryan or White Revolution, but please always stress the positive aspects of our movement. We don’t want to repeat mistakes of the 20th century. And let us start with ourselves. Let us be wise, educated and strong. Leave the ignorance to the fools. Let us be responsible for our nations, our race, and common heritage.

In any case, we should not work for any sort of “imperialisms.” Instead, we need a dynamic synergie or synarchy (leaderless resistance) that can become a living alternative to the pro-NATO European Union.

The center of the world is shifting towards the East. Let it not be Central Asia or China. Who will lead the gigantic Eurasian empire if the percentage of White blood is being reduced as we reach the Pacific Ocean? Who will colonize the enormous areas of Siberia, Asia and the Far East? If we follow the Eurasian principle, “soil before blood,” we can already admit our defeat to the Asians, the Chinese and the Muslims of the Caucasus whose ethnical expansion is a menace to our future.

So we do not want Eurasia (a mixture of Asia and Europe) instead of our holy Russia. And we proclaim the fundamental principle: “Blood before Soil!” Biopolitics vs. Geopolitics!

The White World’s Future

The modern world, in spite of its technological achievements, is going to hell. Our divine White race is infected by liberal ideals and capitalist standards. It is degenerating and degrading. Switch on the TV, look around the Internet, listen to pop music. What do you see? Stupid shows and non-stop advertising for millions of passive spectators. Transnational business needs you only as a consumer. You must pay, buy and cry with happiness! You are in a golden cell (a new kind of prison) and under sweet occupation.

Asia, Africa and Latin America are following their religious traditions and are growing in population. The White world is making money and having fun. And it is dying.

State-provoked terrorism will not resolve these problems. We need another solution. We want a revolution among Whites. An absolutely new alternative to this vampirism. We want genetic improvement, cultural renaissance and political organization. Our dream is an alliance of White nations, a new military bloc, a new international pact or even a confederation. Not at once, not in one day, but in a real and pragmatic way.

We know that there exists a strong global opposition to this “honey hell.” There are different forms of organized and leaderless resistance. We are a proper part of this world “reconquista”. Our fight is our way of life, our way to be free, honest and proud.

Though it is not enough nowadays for the victory. Besides the resistance and strong opposition the to the degradation of the White world, we need a constructive alternative. That’s why we are here. Our conference today, THE WHITE WORLD’S FUTURE, should be one more step in the building of our new home. Our sacred Fatherland.

This will be an honorable gift to our Beloved Gods and Ancestors. It will be our own Victory in the modern War.

18:15 Gepost door gepost door Kris Roman in Geopolitica english | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Russia straddles Sunni-Shi’ite divide

By M K Bhadrakumar

The Asia Times

“We see that new ‘Berlin Walls’ are being erected. Instead of a common space, what we see is that this ‘Berlin Wall’ is simply being shifted further east and that new bases are being established.” These were Russian President Vladimir Putin’s words in a media interview in Moscow last week.

Never before had Putin come so close to acknowledging that he has heard the drumbeat of the “cold warriors” in the West. That Putin chose an Arab media outlet to make such a stark description should come as no surprise. Of all regions, it is in the Middle East that the tensions that have been accruing in Russia-US relations over recent years have begun outstripping other turfs - the Black Sea, the Caspian, the Caucasus, Central Asia.

The Middle East is also a region where it is to Russia’s advantage tactically to differentiate its policies from those of the West. Russia-US discord in the Middle East has picked up the thread from where the two powers left off some two decades ago. But Russia is returning to the region with a visage that bears hardly any resemblance to the Soviet era. Russia today is vastly leaner, more agile, resourceful and imaginative than previously. It has evidently done a lot of homework as to where things went wrong in the Soviet era.

Putin’s visit to Saudi Arabia, Qatar and Jordan in the past week harnesses a one-year period of extraordinary success in Russia’s Middle East policy.

It all began last March when a Hamas delegation led by Khaled Meshaal was hosted by Moscow. The event was a loud declaration that Russia was returning to big-time politics. Israel promptly protested that the Russian act was a “real knife in the back”. But Moscow was undeterred. Foreign Minister Sergei Lavrov affirmed, “The talks in Moscow are not a one-off action.”

Moscow put on public display all the justification for its initiative - Hamas had come to power through fair and free elections; Russia was only doing what Egypt and Turkey had done; isolation would only force Hamas to become more radical; Hamas sounded reasonable during the talks in Moscow; the international community would have no option but to deal eventually with Hamas and Russia’s contacts would prove useful.

Then came the body blow to US policy in the Middle East. Moscow said, first, the talks with Hamas were held “within the framework of the Quartet’s decisions” (the Middle East Quartet comprises top diplomats from the United States, the United Nations and the European Union). Second, Moscow was only trying to lead the Middle East crisis out of its deadlock. Third, Hamas should become an equal partner if any peace talks are to be meaningful.

By projecting itself as a bridge between the West and the Muslim Middle East, Moscow neatly served its own interests. It is making an ambitious bid to restore its traditional position and influence in the Middle East. It is wading into a power vacuum resulting from the loss of US influence in the region. And it is forging links with the Islamic world as a partner ready to make promises and willing to listen to Muslim opinion with respect. As Lavrov put it, “We will not let anyone put us at odds with the Islamic world.”

Actually, Russia didn’t have to say so explicitly. In Muslim Arab perceptions, Russian policy stands in sharp contrast with the Western (primarily US) approach that is characterized by pressure and the ever-threatening prospect of the use of force.

The thoughtfulness of the Russian policy became evident when, at the personal invitation of Putin, Palestinian President Mahmoud Abbas visited soon after Meshaal. The emphasis during the visits of the Palestinian leaders, no matter the concrete outcome, was on Russia making a visible attempt to restart the peace process at a time that Washington was patently uninterested.

Abbas told Putin, “When on Russian territory, we always feel that we are in a friendly state … Russia is always at our side, even in the most critical times.” But it was not a matter of atmospherics alone. In the interim between the visits of the two Palestinian leaders, Russia also persuaded the Quartet to adopt a decision to create an international mechanism for the direct transfer of aid to Palestine authorities. Russia compelled a furious Washington to go along with the collective Quartet decision.

But what infuriated Washington more than anything was Moscow’s audacity to suggest that regional states such as Egypt, Jordan and Saudi Arabia and the Arab League should be made full participants of the Middle East peace process, rather than looking on. The Russian proposal (which is still on the Quartet’s table) is glaring: Moscow is championing the cause of pro-American Arab regimes in the Middle East! In essence, Moscow is merrily hunting in the heartlands of the traditional US preserve in the Middle East. Russia is exposing US doublespeak, which is one of holding Israel’s hand while shepherding the Arab protagonists on a case-by-case basis at random, a tactic that precluded the possibility of a common Arab position ever effectively challenging Israeli interests.

Moscow, which was bogged down with the baggage of ideology during the Soviet era, didn’t have such a freedom previously to be in the vanguard of Arab aspirations. In the Soviet era, Moscow also had to make a pretense of exporting its ideology. After Abbas’ visit to Moscow last May, a string of visitors went to the Russian capital - the secretary general of the Organization of the Islamic Conference, the prime minister of Lebanon, the president of Syria, the secretary general of the Arab League, the king of Jordan, the president of Egypt, etc. Putin himself visited Morocco and Algeria.

Russian diplomacy is one of great openness. First, Moscow began asserting that there is no alternative to a collective international effort in solving regional or global problems, meaning that Russia cannot be ignored any longer in conflict resolution - be it in the Middle East, Afghanistan or Kosovo. Lavrov told the Arab media soon after Meshaal’s visit, “The contemporary world is such, and the Middle East all the more so, that without collective efforts, nothing can be accomplished. Collective efforts presuppose a joint elaboration of position, which cannot admit extremes in either direction, which cannot unambiguously state: ‘in this crisis, this is the culprit, and this is the victim’ … There can be no stable settlement in which one party declares 100% victory, and the other side has to accept 100% defeat.”

Second, there can be no prescriptive approach by outsiders to the Arab world as to how they ought to go about restructuring their political life. “Trying to get everyone to move at one speed or to follow one particular model, be it democracy or the market, is unrealistic and impossible,” Lavrov has said. This Russian pragmatism is causing problems and constant embarrassment to Washington.

Third, unlike Washington’s, Moscow’s policy in the Middle East is well balanced. While building relations with Arab regimes, the so-called Arab street, Russia is also maintaining a sort of strategic partnership with Iran and a high level of relations with Israel.Fourth, apart from realizing geopolitical goals, the sheer fact of having warm and cordial political relations at the bilateral level with Arab regimes also provides Moscow a chance to develop close economic cooperation with the Persian Gulf countries, above all. For the first time, Russia is seriously viewing the pro-Western countries in the region as a potential market for its arms exports.

It is an important distinction from the Soviet era that Russia is no longer seeking alliances, but is content with partnerships. (Conceivably, Russia will learn to live with a US-Iran or US-Syria normalization.) In plain terms, Russia’s Middle East policy is not meant to be a geopolitical extravaganza. It is cost-effective and it is “self-financing”. It cannot become a strain on Russian resources - a vital lesson learnt from the Soviet era.

Finally, it is apparent that the Russian policy acts independently of the Quartet, but at the same time not ruling out participation in the Quartet. This also annoys Washington. But with the Iraq war weighing like an albatross, Washington can hardly keep pace with Russian diplomacy. The fatigue is beginning to show.

Without being confrontational with Washington, Moscow has all but succeeded in creating the impression in the Arab world that Russia and the US are rivals in the Middle East and the rest of the Islamic world. This suits Russia. It is even necessary, since Russia’s image has been one of a weak nation that is only too willing to curry favor with Washington.

Putin went out of his way to assert on the eve of his tour last week that Russia does not seek conflict with anyone, but “Russia knows its worth. We will work towards creating a multipolar world. We do not want to return to the era of confrontation between competing blocs. We do not want to split the world into different military and political groupings. But Russia does have enough potential to influence the formation of the new world order and to ensure that the future architecture of international relations is balanced and takes the interests of all the members of the international community into account.”

What remains to be seen, of course, is what this “rivalry” is based on, and how far it may go. As Russian presidential adviser Aslambek Aslakhanov put it, “That Russia is turning into an independent player in the world arena has come as a surprise to our [Western] partners … It is only fair that Russia does not want to play the role of a junior partner of the US in Middle East affairs and in questions pertaining to the destinies of the Muslim world. But Russia can and must be a partner of the US and the West when its national interests are not prejudiced.”

Admittedly, Russia is not gloating over the US setbacks in the Middle East - not openly, at least. It insists it is interested in regional stability, and that aggravation of the situation in Iraq has a destabilizing influence on the entire region, and that could have negative fallouts eventually in the direct vicinity of Russia - the Caucasus and Central Asia. Russia says that it is still possible to freeze the domestic conflict in Iraq and that Russia has good prospects of success in promoting an Iraqi dialogue involving all political and ethnic communities.

But Russia has not spared any effort in drawing a line of distinction between it and the United States, to the effect that Washington is yet to come up with a new strategy for the Middle East. Arab perceptions of Russia have dramatically changed in recent months. Amr Moussa, secretary general of the Arab League, articulated this collective Arab opinion when he told Putin at the Kremlin recently, “Relations between Russia and the Arab world are flourishing today and we greatly value Russia’s policy in the Middle East. The policies of other countries regarding our region have not proved as successful, perhaps. Russia is one of the few countries whose policy is distinguished by an understanding of the reality of our region” (emphasis added).

Russia has undertaken an exhaustive stocktaking of the Middle East crisis. First and foremost, Russia has assessed that the quagmire in which the US finds itself in Iraq is virtually hopeless. Washington cannot reconcile its support of a Shi’ite government in Baghdad with its regional policy in the Middle East and the Gulf. At the same time, US interests within Iraq cannot be secured except with Shi’ite and Kurdish allies.

But this alliance infringes on the interests of the Sunnis, which in turn aggravates tensions between Iraqis and complicates US-Iraqi relations, fuels the resistance and destabilizes the entire region. However, even with regard to the Shi’ite camp, there are serious limits to US influence, as evident from the fact that Washington couldn’t dictate the nomination of Ibrahim Jaafari as prime minister.

In other words, Moscow has concluded that the political process in Iraq has almost come to a standstill and the current crisis is likely to be followed by more problems for Iraqis and the Americans. In an interview with Al-Jazeera last week in Moscow, Putin asserted with a new vehemence: “The solution is simple: strengthen Iraq’s own capacity to ensure its security, withdraw the foreign contingent from Iraqi soil, and give the Iraqi people the chance to decide their own future … When our American partners talk simply of boosting their military contingent, we do not consider this to be a new strategy … it will work only if a date is set for the withdrawal of the foreign contingent … a date should be set for the withdrawal of the foreign troops.”

In the Russian understanding, Iraq is not the only area where US regional strategy has misfired. Moscow sensed far ahead of most others that the future of resistance in the Middle East is fast becoming a central issue. Furthermore, Moscow could associate the resistance primarily with the Arab-Israeli conflict and the situation in Iraq. But Moscow was perceptive enough to note that armed resistance is not only due to occupation but is also a resistance to Western, primarily US, influence in the internal affairs of the region, as well as resistance to globalization. As a perceptive Russian expert commentator on the Middle East put it, “In fact, the growing number of Muslim women wearing headscarves is a challenge to Western civilization comparable to the actions of such movements as Hamas and Hezbollah.”

This level of understanding has led Moscow to conclude that any external influence can only trigger further strengthening of local resistance, deepen divides in Arab society, and alienate pro-Arab regimes from their people even more. That is to say, Washington’s policies virtually ensure that the pro-American regimes cannot remain long, and any US attempt to prop up these regimes can only meet with tactical, not strategic, success.

Moscow has sized up that the US-sponsored peace talks between the Palestinians and Israelis are going nowhere. Moreover, the capacity of the US and the European Union to act as go-betweens has greatly diminished because of their stubborn refusal to have any dealings with Hamas. Also, in the Russian view, the Palestinian-Israeli conflict cannot be resolved without Syrian and Lebanese participation (and neither can the Iraq problem be resolved without Iranian and Syrian involvement).

A note of urgency has entered Russian pronouncements of late. Moscow seems to size up that Washington is getting ready for a possible war, and in the resolve to defend its interests in the region, the US administration is increasingly talking in the language of force rather than seeking compromise. But Moscow doubts whether the US is still able to reassure its allies in the region. It perceives that Middle Eastern equations are more nuanced than the crude lineup that propaganda would have us believe: the US, Israel and the pro-Western regimes versus Iran, Syria, Hamas, Hezbollah and Shi’ite elements.

Moscow senses that the pro-Western Arab regimes have extended only conditional support to US regional strategy. They will be content that US forces remain in Iraq. And they may be relieved that the administration of President George W Bush does not want to involve Iran in an Iraq settlement. Having said that, they are not happy that tensions in the region are mounting and that an armed US-Iran conflict may ensue. They are worried that a US defeat in Iraq will be a disaster for the Middle East. But, at the same time, they are not prepared to tackle the problem created by the US in Iraq, they are prepared to go so far and no further. And they will bargain hard with Bush.

In sum, Russian policy in the Middle East is a kind of mirror image in reverse of the string of mistakes that Washington has committed in the region. Prominent among such mistakes is the tragic error on the part of President Bush and British Prime Minister Tony Blair to give an inter-civilizational character to the “war on terror”. Moscow realizes that the consequent sense of hurt and alienation in the Islamic world is profound. The Russian leadership has spared no occasion to harp on the fact that Moscow has nothing to do with the Western leadership’s characterization of “crusades” and “Islamo-fascism”.

On the contrary, Moscow is projecting that Russia’s Muslims can and should feel that they are an organic part of the Muslim world. Last year’s initiative of starting a broad-based dialogue between Russia and the Muslim world in the nature of the so-called Russia-Islamic World Strategic Vision Group was evidently a decision made at the highest level of leadership in the Kremlin, as evident from the fact that great Orientalist and former prime minister Yevgeny Primakov heads it.

The association of Primakov, who is familiar with the Western strategy of pitting Islam against the Soviet Union, implies that Russia is wary of Anglo-American intentions. Post-Soviet Russia has indeed done a great deal of thinking on its own tactics and strategy toward political Islam. Primakov has expounded on the theoretical foundations of Russian thinking. He wrote last year in a fascinating essay that it is very important to differentiate between Islamic fundamentalism and Islamic extremism.

Primakov explained, “Islamic fundamentalism is about building mosques, observing Islamic rites and providing assistance to the faithful. But aggressive, extremist Islamic fundamentalism is about using force to impose an Islamic model of governance on the state and society. History knows of periods when Christian fundamentalism grew into Christian-Catholic extremism. Remember the Jesuits or the Crusades. Today we have to deal with the manifestations of Islamic fundamentalism.”

Uncluttered by the ideological barriers that came in its way in the Soviet era, Moscow visualizes that “there are no countries in the Arab world now with which we have contradictions of any kind”, as Putin said recently. The Arab world feels comfortable with the knowledge that post-Soviet Russia is not seeking superpower status, either.

Equally, Moscow shares a relationship with both the Shi’ite world and Sunni Arab countries. With a strategic partnership, albeit limited, with Iran under its belt, Russia finds itself as an agent of dialogue in respect of both Shi’ites and Sunnis, “an asset that the Americans do not have”, the Jerusalem Post grudgingly admitted last week. The Israeli daily viewed with despondency the ease with which Moscow is crisscrossing the so-called Shi’ite-Sunni divide in the region, something that might dispel suspicion among Sunnis concerning a Shi’ite takeover in the region.

Russia has no doubt put itself in a unique position that will give it a clear advantage over the other players in the Middle East. Putin’s tour of the region last week was a “coming-out party for the Kremlin’s influence in the Middle East”, as the Jerusalem Post wryly observed.

M K Bhadrakumar served as a career diplomat in the Indian Foreign Service for more than 29 years, with postings including ambassador to Uzbekistan (1995-98) and to Turkey (1998-2001).

18:09 Gepost door gepost door Kris Roman in Geopolitica english | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Référendum en Ossétie du Sud : Vers l’indépendance ? Vers la réunification ossète ?

http://euro-synergies.hautetfort.com/

SYNERGIES EUROPEENNES – Bruxelles/Berlin/Moscou – Novembre 2006

Robert Steuckers

Les électeurs d’Ossétie du Sud, une région sud-caucasienne qui, d’après l’ONU, appartient officiellement à la Géorgie, se sont clairement prononcés, dimanche dernier, pour l’indépendance de leur pays. D’après les autorités qui ont organisé les élections dans la capitale Tchkinvali, plus de 90% des citoyens sud-ossètes veulent que « la République d’Ossétie du Sud conserve son statut actuel d’indépendance et cherche la reconnaissance de la communauté internationale ». Comme les élections présidentielles avaient lieu en même temps, le russophile et ancien secrétaire des jeunesses communistes (Komsomol), Edouard Kokoity, a été reconduit dans ses fonctions.

En Ossétie du Sud vivent environ 70.000 personnes, pour la plupart des Ossètes, parlant une langue indo-européenne du groupe iranien et de confession chrétienne-orthodoxe, ainsi qu’une petite minorité russe. Quelque 20.000 Géorgiens et des dizaines de milliers de citoyens d’autres nationalités ont quitté le pays après la déclaration d’indépendance en 1990. Ils n’avaient pas le droit de vote, n’étant pas des Ossètes de souche, comme le prévoyait souvent les règles dans l’ancienne Constitution soviétique de 1977, très soucieuse de préserver les nationalités et les spécificités ethniques, après un passé rouge pourtant peu soucieux des reliquats tangibles du passé. La République voisine d’Ossétie du Nord/Alanie fait partie de la Fédération de Russie. Le gouvernement d’Ossétie du Sud cherche bien entendu l’unification avec l’Ossétie du Nord et donc son inclusion dans la Fédération de Russie.

Le Président géorgien Mikhaïl Saakachvili refuse cette solution. Politicien pro-occidental, arrivé au pouvoir grâce à une de ces révolutions artificielles qu’on appelle désormais « révolution orange », en référence à l’Ukraine, Saakachvili menace, tonne, vitupère, tout en sachant qu’il a l’appui des Etats-Unis. Et comme par hasard, l’UE (totalement inféodée à Washington), les Etats-Unis (qui l’eût cru ?), l’ONU et l’OTAN ne reconnaissent pas le référendum comme valide (mais affirment tous être des démocrates patentés !). La Russie de Poutine a demandé à la Géorgie de reconnaître le résultat du référendum.(source : Junge Freiheit, Berlin, n°47/2006).

Commentaires :

- On constate qu’il y a deux poids deux mesures : des hooligans musulmans en Albanie, pour la plupart trafiquants de drogues et proxénètes, chassent et massacrent les Serbes au Kosovo, incendient églises, monastères et bibliothèques contenant des volumes précieux. Pour l’UE, l’ONU, l’OTAN et les Etats-Unis, ils sont des héros, des incarnations lumineuses de la démocratie. Pacifiquement, les Ossètes du Sud organisent un référendum : ils ne sont pas des « démocrates », parce qu’ils sont chrétiens et indo-européens (ce que les Albanais sont aussi, mais soit, leur conversion à l’islam les détachent de leurs voisins, ce qui n’est pas une raison pour commettre des actes inacceptables : ce n’est pas parce que je suis le voisin d’un musulman que je vais aller saccager une mosquée ou un centre culturel islamique, en livrant des volumes aux flammes). Mais il y a pire dans le chef des Ossètes, et dans le contexte international actuel : ils sont russophiles.

- Les identitaires doivent défendre les Ossètes car ils sont les derniers descendants des Alains, un peuple fascinant de l’antiquité, balayé par les Huns, en même temps que les Ostrogoths du Roi Ermanarich, dans la défense de l’Europe sur le Don. Les Alains ont été dispersés dans toute l’Europe, notamment en Espagne du Nord, qu’ils ont défendue contre les Maures, et au Pays de Galles, où de l’aveu même d’officiers britanniques et polonais historiens militaires, ils ont donné naissance, avec des éléments sarmates, au Cycle arthurien, et, partant, au meilleur de notre littérature médiévale. L’académicien français Georges Dumézil était un spécialiste de la langue et de la culture ossètes. Il nous a fourni des traductions de textes issus du patrimoine légendaire et mythologique de l’Ossétie. Sur base de ce patrimoine, il a pu reconstituer ce qu’il appelait l’idéologie trifonctionnelle des peuples indo-européens. L’Ossétie est donc le résidu sublime de notre mémoire la plus ancienne et la plus intacte. Voilà pourquoi il faut la défendre bec et ongles contre la barbarie wahhabite venue de Tchétchénie et contre l’occidentalisation qui la menace, vu l’inféodation de la Géorgie de Saakachvili à l’américanosphère.

- Les identitaires doivent défendre les Ossètes parce qu’ils montent la garde au Sud du Caucase et empêchent les Turcs et les Américains d’y prendre totalement pied et d’annuler, par ce fait même, le résultat historique de la reconquête russe (et donc européenne) de cette terre longtemps sous la férule hunnique, tatar ou ottomane.

- Les identitaires doivent se souvenir du martyr des enfants ossètes de Beslan en septembre 2004, massacrés par des terroristes wahhabites tchétchènes appuyés par les Etats-Unis et par la Turquie et financés par l’Arabie Saoudite. Une fois de plus, on constate deux poids, deux mesures, comme dans le cas kosovar : depuis plus de quinze ans, les Tchétchènes peuvent attaquer des hôpitaux, massacrer des malades et des médecins, égorger des infirmières, plastiquer des immeubles de rapport à Moscou, placer des bombes dans le métro, attaquer des théâtres et massacrer des écoliers : ils sont posés comme des martyrs de la démocratie, des victimes de l’intolérance. Les Ossètes organisent pacifiquement un référendum : on va bientôt les traiter de « fascistes ». Ce jeu médiatique est une honte. Il doit cesser. Il faut combattre cette désinformation. Comme il faut combattre toutes les manipulations médiatiques.

17:35 Gepost door gepost door Kris Roman in Geopolitica français | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |